#پارت_10
باز مثل هروز توی مطب دکتر نشسته بودم ولی خودش هنوز نیونده بود.
منشی گفت تا ده دقیقه ی دیگه میرسه و من داشتم فکر میکردم در جواب نیومدن مامانم چی بهش بگم.
در اتاق که باز شد دکتر اراسته تر و جذاب تر از همیشه ولی بدونه لبخند وارد شد.
از جام به نشونه ی احترام بلند شدم و گفتم:
_سلام دکتر.
_سلام خانم ترابی خیلی که معطل نشدید؟!
_نه منم تازه اومدم.
_خوبه.
ولی من خونوادتونو نمیبینم.
تمام اعتماد به نفس نداشتمو جمع کردم و گفتم:
_پدرم نیستن و مادرم هم شاغلن.
یه برادر کوچیک ترم دارم.
با مادرتون هماهنگ بشید خانم.
شما خیلی استرسی هستید باید منشا این استرس رو پیدا کنم و از ریشه درش بیارم.
تو دلم پوزخندی زدم.
منشاش دیگه نبود ولی خوب همین نبودش منو نابود میکرد.
_خوب...
خوب واسه قلبمه.
ابروهاش بالا پرید و با همون اخم که چهرشو خواستنی تر میکرد گفت:
_من یک دکترم میفهمم که برای چی توی این وضعیتید.
_چشم من بهشون میگم.
_حتما این کارو بکنید.
من یه سری اطلاعات کوچیک و کاربردی برای یکی از دوستان پدرم
که متاسفانه ایران نیستند فرستادم ایشون قراره تا چند هفته ی آینده برگردن ایران.
اگه تا اون موقع نوبت بهتون برسه ایشون شمارو عمل میکنند.
_اگه نرسه؟!
_انشالله که میرسه.
و اگر نرسه این عمل رو خودم انجام میدم.
نفسی گرفتم و گفتم:
_من پی گیر کارای قلب میشم.
_خودم هم هماهنگی های لازم رو انجام میدم ولی این عمل خیلی حساسه.