✾┄┄┄┄┄┄┄┄┄┄┄✾
وقتی رفتم خونه سورنا جلوی تلویزیون غرق خوب بود.
خوش به حالش کاش منم توی پنج سالگیم می موندم ولی این روزای تکراری و درد ناک رو نمیدیدم.
گونشو آروم بوسیدم تلوزیونو خواموش کردم و توی اتاق رفتم.
این آخر دیگه خیلی ضعیف شده بودم حتی به سختی میتونستم کارای شخصیم انجام بدم.
بعد از رفتن بابا من حالو روزم خراب تر شد و مامان هم اکثر مواقع سر کار بود.
هیچ وقت نفهمیدم چرا کسی که خودش از بهترین جراحای قلب ایران بود دقیقا توی سخت ترین روزای عمر دخترش اونو ترک کرد.
شاید اگه سه سال پیش بابا مارو ترک نمیکرد الان خودش منو عمل کرده بود و من این حالو روزو نداشتم.
از فکرو خیال زیاد و خستگی خوابم برد.
نمیدونم چقدر گذشت که با صدای مامان بیدار شدم.
چشمام که باز شد قلبم مثل همیشه تند تند مشغول تپیدن شد.
دکتر گفته بود نباید از خواب بیدارم کنن ولی مامان از بس مشغله داشت انگار یادش رفته بود.
_لیدا بیدار شو.
_بی...بیدارم مامان...آروم.
مامان که انگار تازه به خودش اومده بود گفت؛
_خوبی!؟
چیزی لازم نداری؟!
_نه خوبم.
کی اومدی؟!
_تازه رسیدم رفتی دکتر؟!
_اره برای فردا بهم وقت داد.
_باشه شب خونه مامان بزرگت دعوتیم.
با پریشونی به تختم تکیه دادم و گفتم:
_مامان میدونی که توی سروصدا عصبی میشم.
_باشه پس من با سورنا میرم.
_خوش بگذره.
دیگه تو این سه سال بی اهمیت شدنم براش عادی بود.
نمیتونستم خودمو با این همه دردسر بهش تحمیل کنم.
خدارو شکر عمو و ملینا هوام داشتن اگه نه بی شک تا الان مرده بودم
