از همین کلمات ابتدایی این سیاهه باید عرض کنم ما در دانشگاه فرهنگیان فقط خوردن و خوابیدن آموزش می بینیم،خوابی سنگین و طولانی که تا روز اول مهرماه امکان بیدار شدنمان وجود ندارد،یک هو انگار پتکی از واقعیات بر فرق سرمان فرود می آید و از خواب به عالم واقع پرت می شویم.
واقعیت را بخواهم بگویم امسال به عنوان اولین سال تدریس خود را در قامت یک معلم ندیدم، نه سر سوزن سوادِ آکادمیکی در حوزه های روانشناسی،جامعه شناسی و... داشتم و نه مثقالی دانش در حوزه مدیریت کلاس و از دسته مسائل،همه را جمع کنم و در چند کلمه بخواهم بگنجانم مقصودم این است که اصلا اشرافی هرچند کم در حوزه تعلیم و تربیت نداشتم،مهم تر از همه اینها نا امیدی بود که از دانشگاه فرهنگیان به ما ارث رسیده بود، میراث ما از این دانشگاه خوردن،خوابیدن و نا امیدی بود،نمیخواهم همه کاسه کوزه ها را سر دانشگاه فرهنگیان فلک زده بیاندازم،قطعا و یقینا خودم هم قصوراتی داشته ام و شاید حتی قصوراتم بزرگ تر از قصورات دانشگاه.ف باشد.
اصلا بیخیال دانشگاه فرهنگیان،این پسرکی که با لباس بلوچی نظاره گر روستا و مدرسه اش است امیر علی ست،با کلاس ششمی ها آمدیم تا این ریگزار ها را فتح کنیم،از این بالا خاطرات این چندماه را مرور میکنم حسابی گند زده ام اما هنوز امید دارم تا معلم بهتری بشوم.
