امروز بعد از دو هفته دوباره جرأت زنگ زدن بهت پیدا کردم معمولا بعد از بوق سوم مطمئنم جواب نمیدی و جواب ندادی . بعدش تکست دادی که پیش بابامم نمیتونم جواب بدم . تصور کردم چی میشد اگه من به بابات زنگ میزدم میگفتم میشه باهاش حرف بزنم؟ پیش شماست؟ اونم میگفت بله بفرمایید :)) جذاب نیست؟
یکم دلم گرفت حقیقتا
یکم که نه خیلی دلم گرفت مثل اونروزی که بهم گفتی بیا دوست معمولی باشیم
اونروز خیلی ترسیدم به خودم گفتم دوست داشتن کافی نیست مثل اینکه باید تلاش کنم . بعد به تو گفتم چرا میخوای منو دور بندازی؟ گفتی نمیخوام دور بندازم مگه بقیه دوستامو دور انداختم؟ ولی جفتمون میدونستیم من فرق دارم . الان بیشتر از هر زمانی حس میکنم دورم انداختی . من راضی شدم دوستت باشم که نزدیکت بمونم . نمیدونم چرا به این شرایط عادت نمیکنم بعد از این همه سال . من همیشه اون توی جمع اونی هستم که نبودنم هیچوقت حس نمیشه ، یا مثلا وقتی بقیه میخوام برن بیرون آخرین نفری که شاید یادش بیوفتن منم :) امروز بیشتر از هر زمانی حسش کردم.
حواسم هست به شما مهندس
فرار کن از من ولی یروزی یجایی گیرت میندازم عزیزم. اون روز میتونی تو چشمام نگاه کنی؟
امروز حسم خیلی شبیه به آهنگ Haunting از Halsey بود اونجایی که میگه :
You put a fever inside me
and I've been cold since you left

هیچوقت فکر نمیکردم اینقدر ضعیف بشم . دارم میبرم .