
پرسید:« من دانشجوی کارشناسی روانشناسیام، خیلی دوست دارم از الآن کار کنم و بتونم هزینههام رو خودم بدم. به نظر شما تصمیم درستیه؟»
به نظر من یک پاسخ برای این سوال وجود داره: چرا؟ این چرایی خیلی مهمه. چراییها میتونن خیلی متفاوت باشن:
تصمیمات ما بر اساس ترکیبی از این نیات انجام میگیرن. نه این نیات اشتباهن، نه تصمیماتی که ازشون صورت میگیرن. بلکه فقط مهمه نسبت به دلیل و قصدمون از این تصمیم ناآگاه نباشیم، تا حدی که میسره، بدونیم چرا انجام دادن یا ندادن این کار برای ما مهمه. همینطور لازمه بدونیم و از تجربهی دیگران کمک بگیریم که با هر تصمیم چه چیزی رو به دست میاریم و چه چیزهایی رو از دست میدیم.
خیلی مهمه یادمون باشه چون کسی از یک راه رفته و در اون راه از نظر ما موفق به نظر میاد، قرار نیست راهش برای ما هم بهترین راه باشه. اگه اون شخص شرایط دیگهای داشت و یه مسیر دیگه رو انتخاب میکرد، از کجا میشه مطمئن بود از اینی که هست به قول ما «موفقتر» نمیشد؟
چی باعث میشه شرایط خودمون و ظرفیتها و پتانسیلهامون رو حتی قابل و ارزشمند برای ارزیابی ندونیم و صرفا دنبال یه الگوی از پیش آماده برای زندگیمون بگردیم؟ استفاده از تجربهی دیگران خیلی خوبه، اما در نهایت ما به اون شجاعت مواجه شدن با زندگی خودمون نیاز داریم.
در عین حال که خیلیها در دوران دانشجویی کار کردند، هستند دانشجوهایی که خانوادههاشون تونستن ساپورت خوبی ازشون داشته باشن، حتی با غر یا یکم خم ابرو. اما اون دانشجو این بدخلقیه رو به جون خریده و تونسته در عین این شرایط، ثبات ذهنیش رو حفظ کنه از تایمش برای مطالعه استفاده کرده. یا حتی دانشجویی که اگر کار کرده تمام تایم و انرژیش رو نذاشته رو کار و در عین حال از خانواده هم ساپورت گرفته.
این سبک چه مشکلی داره؟ شاید تو ذهن کسی که دنبال قهرمانانگیه، به اندازه کافی قهرمانانه نیاد.
شاید اونقدری که ما میخوایم قهرمان و مستقل نیست. شاید مسیری که در زندگی برای ما به صرفه و رشد دهندهاست هم اونقدر «قهرمانانه» و «با استقلال» نباشه. آیا ما به خاطر این که حس میکنیم مستقل نیستیم، ممکنه ازش خجالت بکشیم یا انتخابش نکنیم؟
ما وقتی از کسی که به نظرمون معتبر میاد، مسیرش رو میپرسیم و میخوایم از تجربهاش یاد بگیریم، ممکنه این امکان رو برای اون شخص معتبر فراهم کنیم که به شکل خودشیفتهوارانهای از نیاز ما استفاده کنه. که
«حرف من رو گوش کن.
مثل من باش.
مسیر ارزشمندی که من رفتم رو برو، حتی اگر موقیعت تو متفاوت از موقعیتیه که من توش بودم.
تا من احساس کنم بهترینم و ارزش الگو بودن رو دارم.»
چیز عجیب و خیلی بزرگی نیستا!... آدمیزاده دیگه، یه وقتایی دلش میخواد قهرمان و مورد تایید باشه. من هم چنین موقعیتی رو تجربه کردم، هم به عنوان کسی که در دلش این وسوسه رو حس کرده که دیگری رو به راه خودش ببره و هم به عنوان کسی که داشت به راه دیگری که برای خودش مناسبترین انتخاب نبود، اغوا میشد.
پ.ن: دوستانی که اعتباری بین دانشجوها دارید، مراقب باشید در راهنمایی کردن آدمها نیاز به تایید و دیده شدن خودتون در محوریت قرار نگیره که آدمیزاد خیلی مستعد این دامه.
حالا دوست دارم تجربه و نظر شما رو بشنوم.