
وقتی حواست رو روی نقطهی درخشانِ خوب بودنهات متمرکز نگهداری... و فقط اون خوبی رو ببینی، به این معنی نیست که تاریکیای وجود نداره.
اتفاقا که تاریکی (خبث) در تاریکی (پنهان بودن) راحتتره :)))
وقتی چیزی میتونه درون ما کار کنه و در چشم ما دیده نشه، هیچوقت هم در موقعیتی که پاسخگو باشه قرار نمیگیره؛ چون دیده نمیشه.
وچه لذتی میبره اون بخش پنهان روان ما وقتی کاری که میخواد رو انجام میده، در حالی که سر ما به خوب بودنهامون گرمه...
شاید فکر کنیم یه آدم خوب و اخلاقمدار هیچ بدیای درش وجود نداره، پس ما هم زمانی خوب هستیم که هیچ تمایل تاریکی درمون شکل نگیره. اما این انکار بخشی از انسانیت و مسئولیتهاشه.
انسان دشواری وظیفه است.
و وظیفه اینجاست که با اون امیال تاریک مواجه بشیم، با زانوهایی که شاید از ترس بلرزن، اما همچنان استوارن، تو چشمهاش نگاه کنیم و بگیم:«من از وجودت باخبرم، میدونم هستی و چیمیخوای... میفهممت اما من «تو» نیستم. من اجازه میدم درونم باشی، صدات رو میشنوم اما انتخاب میکنم کار دیگهای که فکر میکنم درسته رو انجام بدم.»
و این یعنی بلوغ؛ دیدن، نه پاک کردن.
دونستن، نه زیر فرش زدن.
انتخاب کردن و نه قربانی میل بیحد و حصر شدن...
پ.ن: در این متن «خبث» نه به عنوان شر مطلق، بلکه به عنوان اپن بخشهایی از روان که ناآگاهانه و خودمحورانه عمل میکنن، اومده. «خبث» اینجا نماد اون بخشهایی از روان ماست که نمیخوایم ببینیم، اما اگر نبینیم، ما رو از پشت پرده هدایت میکنن.