در ادامه پست قبل در مورد خودشناسی مسئله ابعاد و پیچیدگی انسان است که کار را سخت می کند. برای همین خودشناسی هم ابعاد مختلف دارد مثل : ارتباط با دنیای بیرون، مدل تصمیم گیری، بعد چگونگی برداشت اتفاقات و .... من در ابتدا بحثم در خصوص کشف استعداد و توانایی ست که در نهایت به کشف هدف و رسالت زندگی ختم می شود. به نظرم شناخت هدف و قدم در راه آن گذاشتن که مستلزم توانایی و استعداد است مهمتر از بقیه ابعاد است. چون مسیر کلی زندگی را روشن کردن می کند و از اتلاف وقت، هزینه و سردرگمی جلوگیری می کند. ما در زندگی انتخاب های مهمی داریم. مثل رشته تحصیلی، شغل همسر... هر چه شناخت بیشتری از خود، استعداد و توانایی داشته باشیم انتخابهای بهتری خواهیم داشت و بالطبع مشکلات کمتر. در این صورت دوران تحصیلی لذت بخش می شود و زمان های حضور در محل کار با حس رضایت توام می شود. زمان زیادی از زندگی ما در محل تحصیل (دبیرستان، دانشگاه) و همینطور محل کار می گذرد و حتی حال روحی و روانی مان بعد از فراغت بستگی به رضایتمند بودن از آنها دارد.