زندگی، مرحلهٔ گمراه‌کننده‌ای است. سرعت خشم بالاتر از سرعت لبخند زدن است؛ اما کنترل خشم، سخت‌تر از لبخند زدن است. رسیدن به عشق دشوار است و نگه‌داشتن عشق دشوارتر از دشوار است. امیدوار شدن آسان است و امیدوار ماندن جان‌کاه. آداب معاشرت قانون‌مند است و قانون‌‌مدار بودن، قدرت می‌خواهد و قدرت‌طلب بودن انتخاب همه است و افتخار همه نیست. خداحافظی کردن را ترجیح می‌دهیم، درحالی‌که در انتظار سلامی دوباره، جان به لب می‌شویم. اگر سر و ته زندگی را به‌همدیگر وصل کنید، به‌چیز خاصی نمی‌رسید. همه‌اش ندانم‌کاری است. اگر همدیگر را دوست داریم، جفا و جرم و جدال برای چیست؟ اگر جدال و جرم و جفا می‌کنیم، دوست‌داشتن‌هایمان برای کیست؟ اگر با ماندن همه‌چیز درست می‌شود، چرا برای رفتن اصرار می‌کنیم؟ اگر رفتن را می‌خواهیم، چرا دل‌مان با ماندن است؟ اگر ریاکارید، چرا از نارو خوردن ناراحت می‌شوید؟ اگر امین شناخته می‌شود، چرا نارو می‌زنید؟
می‌بینید! همه‌اش ندانم‌کاری است. ما انسان‌های بی‌درو‌پیکری هستیم که در رؤیای در و پیکر می‌پوسیم. هم خودمان، هم شهرمان. درست زندگی کردن سخت نیست؛ تصور درست زندگی کردن سخت است. افکارتان را با پُتک، از سرتان بیرون بکشید و با حقیقت آشنایش کنید. با حقیقت جوان‌مردی و بزرگ‌مردی و مردانگی. با حقیقتِ حقیقت و شیرینی حقیقت.
با یک‌رو بودن و سالم زیستن. با بی‌آلایشی و راستی. هرآنچه هستید باشید. بی‌واهمه، استوار و جاودان.
سرعت روزگار ترسناک است و کنترل روزگار، محال.
خودمان را بخواهیم، دیگران را نرانیم، زندگی را بچرخانیم.
نوبت عاشقی‌ست یک‌چندی... .
#زهراکوراوند
