نوجوونی

نوجوانی خیلی سن ناشناخته ایه.

هیچکی درکت نمیکنه

هرجا به نفعشون باشه بزرگ شدی و هر جا به نفعشون نباشه میگن این فوضولیا به تو نیومده

دنیای آدم بزرگا خیلی کثیفه....خیلی زیاد

سنیه که آدم احساس تنهایی خیلی زیادی میکنه

هرروز آرزوی مرگ میکنه و روزی هزار بار یقه ی خدا رو میگیره و ی سری چرا های بی جواب که هیچوقت هم جوابشونو پیدا نمی کنی

سنی که حداقل هفته ای یکبار گریه می کنی و میگی براچی....

از خودت...از دنیات....از اطرافیانت....از همه چیت ناراضی ای

ولی این سن زود میگذره و روزای خوبی در راهه دوست من:)...