دید روزی دختری، یک کوزهی بشکسته را.
از خودش، از زندگی از آب ها هم خسته را.
یک دمی در گوشهای او را بغل کرد مهربان
گفت: ای کوزه چه شد گشتی چنین غرق فغان؟
کوزه گریید و به گریه گفت: من عاشق شدم!
عاشق یک سنگ سرد و سخت و نالایق شدم!
دخترک خندید و گفت: ای کوزه کارت زار شد!
هر کسی عاشق شود، در بین مردم خوار شد!
حال بگو که چه شد تو این چنین بشکسته ای؟
از چه رو به درد و غمها این چنین وابستهای؟
گفت: رفتم پیش سنگ، راز خود گفتم به او
کبر او جوشید و بشکست او دلم را در سبو
قلب من را، از گل و مهرش خدا آکنده کرد!
کوزهای بیجان، که عشقش جسم من را زنده کرد!
حال، من از یار خود آری چنین زخمی شدم.
مهر دادم من ولی، پاسوز بیرحمی شدم!
دخترک خندید و گفت: ای کوزهی بشکسته دل
او زسنگ است، و تو هم از آب هستی و ز گل
مشکل از او نیست! تو خود بیسبب عاشق شدی!
او کویر است و تو رفتی در دلش قایق شدی!؟
عشق یعنی:که بیابی تو کسی مثل خود
از جهان باشد سوا، لیکن که هم شکل خود
کوزهی زیبا شنیدی گفتهاند: ضربالمثل
مثنوی خواندی و یا گاهی تو چند بیت غزل؟
مادرم گوید: کبوتر با کبوتر بپرد.
غیر این باشد یقیناً عاشقی هم بگذرد!
عاشق یک کوزه شو، مرهم به زخم دل گذار.
رو، به روی زخمهایت مرهمی از گِل گذار
عاشقی تا روز محشر پر ز درد و غم بُود
توشهات از عاشقی بیشک بدان ماتم بُود.
لیک گر عشقت شود، هم کفو و همتای خودت
شاید او گردد همیشه روح و دنیای خودت!
عاقبت، عاشق شدن با سنگ هم این گونه بود.
سنگ با یک ضربه بخشی از دلت را هم ربود.
چارهای دیگر نداری جز فراموشی او!
او چو شمعی بود و تو محکومِ خاموشی او.
بعد از این عاشق شدی، تو عاشق یک کوزه شو!
عاشق شخصی که تنها چشم بر تو دوزه شو!
زهرا هزارسی بوری