سرم را محکم کوبیدم به دیوار. چند روز بود که بدجوری روی اعصابم بود. غریبه ها آدم را مسخره می کنند اما سرزنش نه. دیگر طاقت سرزنش دوستان را نداشتم. دیوانه وار به هر دری که امید نجاتی باشد سر کشیدم. وقتی هیچ امیدی به کسی یا چیزی نداری، تنها تکیه گاهت می شود توکل به خدا. غروب که خسته و درمانده به خانه رسیدم، دلم نمیخواست در باز شود، نگاه سنگین همسر، غرور لگد مال شده مردانه ام را می شست و روی دیوار پهن می کرد.اشتباه بزرگی بود، گز نکرده بریده بودم. سرمایه زندگیم را در اعتمادی احمقانه، به خیال خرید یک آپارتمان اکازیون! بحساب یک کلاهبردار ریخته بودم. حالا او گریخته بود و من هر روز دادگاه و پاسگاه و اینور و آنور دنبالش می دویدم.
در را که باز کردم دلم می خواست زمین دهن باز کند، مرا ببلعد و دیگر سرزنش دوستان و نگاه سرد همسرم را نبینم. در باز شد، خشکم زد. گیج شده بودم. همسر لبخند بر لب داشت و پسرم دیگر از من فرار نکرد.ماجرا ختم به خیر شده بود. با منزل تماس گرفته بودند که متهم بازداشت شده و برای سبک شدن پرونده اش گفته که قصد کلاهبرداری نداشته و حاضر است تمام پول را برگرداند.
بعد از آن روزهای جهنمی فرجی در زندگیم ایجاد شده بود.پول برگشت اما اعتماد نه. همسرم چند عکس از چند آپارتمان نشانم داد و گفت که از هرکدام که خوشم آمد، با صاحبش تماس بگیرم. بنگاهی ها چه با کلاس شده اند عکس از خانه مردم می گیرند و به گوشی مشتری می فرستند. غیظ کردم به همسر که چرا شماره به این بنگاهی ها و املاکی های چشم دریده دادی؟
سکه من کج بود، اما برای شما جا افتاده که همسرم از سایت «دیوار» عکس ها را انتخاب کرده بود. القصه گشتیم و گشتیم و گشتیم تا به لطف دیوار، صاحب خانه شدیم.پنجره جدیدی در ذهنم باز شده بود. تصورش برایم سخت بود که در خانه بنشینی و خانه پیدا کنی!! از آن روز تا به الان دیوار، بروزتر شده و من خبره تر در خرید شده ام. حالا جوک معروف خانه مان «بزن به دیوار» شده. هر چیزی که دم دستم می آید به بچه ها می گویم: میخوام بزنم به دیوار! همه می خندند و می گویند: بزن به دیوار!
حس رهایی آنروز، احساس شادمانه پریدن از قفسی تنگ برای مردی در آستانه دیوانگی بود. هر سال در آن روز تاریخی، خدا را شکر می کنم و از دیوار سفارش گوسفند زنده برای قربانی می دهم.عجب دنیایی ساخته این دیوار!!!
جواد سهیلی نیک
۰۹۱۸۹۱۲۲۲۷۱