می مالید، چندشم می شد. زل زده بودم به زردی خفه اتاق. می مالید چندشم می شد اما رمق رهایی نداشتم.پشت حجم عظیم کسالت، لا به لای هجوم خاطرات نامربوط در خلسه ی بی انتهای نکبت زندگی، بی حال و بی رمق، فقط زل زده بودم به نامرتبی اتاق چرک تابِ زرد. خسرو، لمیده بود روی تنها جای مرتب اتاق و لای روزنامه ای به پهنای تمام تاریکی های زندان وجودم خودش را قایم کرده بود. می مالید چندشم می شد. ایکاش بجای فرش کف اتاقمان سرامیک بود، ایکاش رنگ دیوارمان سبز بود، اینها نقطه فرار آشوب ذهنم بود تا بلکه بگریزم از اینهمه بی معنایی در زردی خفه اتاق. تمام توانم و باقی مانده تمام قوای محرکه ام را در زبانم جمع کردم، فریاد که نه چیزی شبیه ناله یک زن آبستن از گلویم جست: «بسه دیگه دیوونم کردی». چند لحظه سکوت غلیظ تر شد. با صدای گریه بچه، خسرو سرش را از لای روزنامه بیرون کشید، چشمم که به چشمش افتاد، آب شدم از خجالت. خسرو که بی حالی ام را به پای گندی که امروز به آینده کاری ام زده بودم گذاشته بود، نگاهش را برگرداند بلند گفت: چته نگار؟ تو با مدیر مجله دعوات شده، بچه چه گناهی داره این وسط؟! رو کرد به دختر، نرم تر از لحن ملامت گونه قبلی گفت: بیا پیشم دخترم، لاکات رو هم بیار، بیا ناخنای منو لاک بمال...
نازی حالا داشت آخرین اشکش را قورت می داد و می مالید، بی حساب و کتاب، یکی زرد، یکی سبز، یکی قرمز، ناخن های خسرو را لاک می مالید. چندش آور بود اما ناخن من نبود!!!
