در ورای هر ناکامی، هر شکست، هر مصیبت،
در ورای حسرتِ نداشته‌ها و صبری به بلندای یک عمر برای رسیدن به خواسته‌ای که سالیان سال در انتظارش، در حاجت خواستنش و در التماسِ دعا برای آن گذشته است،
گویند حکمتی است که انسان را نسزد به دانستن.
حکمت‌هایی که اگر می‌دانستیم، شاید تحملشان برایمان سهل‌تر می‌نمود.
عمر با شنیدنِ این جمله که «در هر نداشته و هر داشتهٔ حکمتی است» سپری می‌شود، تا آن زمان که مرگ را به آغوش بکشیم، بی‌آنکه حکمتِ صبرِ تلخِ خویش را بدانیم.
انسان را چه جای گلایه؟
تکلیف روشن است:
«لقد خلقنا الانسان فی کبد»
در هنگام خلقت، این حقیقت در روح ما دمیده شد و در تمامِ حیات، با گوشت و پوست و جانِ خویش آن را لمس کردیم.
پس چه گلایه‌ای؟ چه اعتراضی؟
بنا به گفتهٔ آن عشق:
«نه دنیا را برای تو آفریدم و نه تو را برای دنیا؛ تو را برای خویش ساختم.»
ای عشقِ لایزال، ای عشقِ بی‌نقص، ای عشقِ پاک،
دنیا و آمد و رفت شب‌ها و روزهای فرساینده، بر جسم و روح گذشت.
و آه...
این صبرِ تلخ را تنها با یادِ تو می‌توان تاب آورد.
هرچند حکمت‌ها را ندانیم.
چه بسا حکمتِ این رنج‌ها، بهای عشقِ تو باشد.
