مبادا
نامِ مرا
در صحیفهی عاشقان بنویسند.
من
از تبارِ آنان نیستم
که قلب را
در انحنای دو بازو
به پایان میرسانند.
عشق،
رَجفهایست
که استخوانهای جهان
سالها
صدای آن را
در سکوت حمل میکنند.
تو آمدی.
نه.
جهان
اندکی
به جانبِ تو
جابهجا شد.
چنانکه
فاصلهی میانِ نان
و دهانِ کودک
یک آه
کوتاهتر شد.
چنانکه خون
از حافظهی بیرقها
گریخت.
من
در روزگاری زیستهام
که کلاغها
از شانهی مترسکها
گندم میچیدند،
و آسیابها
آردِ استخوانِ پدران را
نانِ فردا
مینامیدند.
در آن سالها،
باران
پیش از رسیدن به زمین
بازجویی میشد.
آنگاه تو،
بیآنکه سخنی بگویی،
جهتِ وزیدنِ باد را
از حافظهی درختان
پس گرفتی.
و ناگهان
تمامِ ریشهها
به جایِ فرورفتن،
آموختند
که میتوان
به سویِ آسمان
فرو رفت.
اکنون
هرگاه
دستِ تو را
در دست میگیرم،
دو انسان
به هم نمیرسند.
دو تبعید
مرزهای یکدیگر را
لغو میکنند.
بگذار تاریخ
دوباره
بر شانهی سربازان
طلوع کند.
ما
نامِ خود را
بر هیچ پیروزی
نخواهیم نوشت.
زیرا
فاتحان
همیشه
چیزی را
ویران کردهاند.
و ما آمدهایم
تا حتی ویرانهها را
از خاطرهی خویش
نجات دهیم.
اگر روزی
آخرین خورشید
روشنایِ خویش را
خاموش کند،
اگر دریا
تمامِ موجهایش را
به گور بسپارد،
اگر نور
برای لحظهای
راهِ خویش را
گم کند،
من
از صدای قدمهای تو
آفتاب خواهم ساخت.
نه برای آنکه
شب را شکست دهم.
برای آنکه
تاریکی
برای نخستین بار
خویش را
در آینهی انسان
تماشا کند.
عارف_اخوان
@koyerendan