تقصیر را به پای چه کسی بنویسم؟ به پای خیابانهایی که در آنها دویدم اما هرگز به خط پایان نرسیدم؟ به پای کارتهای بازی که روز تولدم بد چیده شدند؟ یا به پای خودم که گاهی تسلیم شدم و سکوت کردم؟ وقتی فقر مثل سایهای قدیمی همهجا پابهپای تو میآید، دیگر مرز میان «تقدیر» و «اشتباه فردی» مهآلود میشود. این داستان، تلاش برای تبرئهی خودم یا مقصر دانستن روزگار نیست؛ روایتی است صادقانه از تلاقی جبر و اختیار، در کوچههایی که نان خریدن هم برای ساکنانش یک آزمون روزمره بود