همیشه فکر می‌کردم تنهایی تقدیرِ من است. از وقتی به این شهرِ جدید آمده بودم، روزهایم در تکرارِ ملال‌آورِ صبح‌ها و شب‌ها گم می‌شد. از روستا به شهرِ شلوغ آمدم با «کوله‌باری پر از آرزو». هنگام خروج از ترمینال، از تضادِ شهر با روستا خیره مانده بودم؛ انگار به دنیا تازه آمده بودم. ناگهان کسی گفت: «سلام آقا فرهاد!»، ولی معلوم شد راننده‌ای به دوستش که اتفاقاً هم‌نامِ من بود سلام کرده بود؛ لحظه‌ای که تلخیِ غربت را به من فهماند. همان راننده، حسین‌آقا، مرا به کفاشی برد و به پیرمردِ تنهایی به‌نام «آقا مصطفی» معرفی کرد. آقا مصطفی مرا شاگرد کرد و گفت بازار خوب نیست و حقوق کمی دارد، اما من قبول کردم. او جمله‌یِ طلایی‌ای گفت که هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم: «عیبی ندارد، او مثل پسر خودم است.»
من که تا اول راهنمایی سواد داشتم و تا آن زمان کشاورزی می‌کردم، در مغازه ماندم. آقا مصطفی اجازه نداد در مغازه بخوابم و مرا به خانه‌اش (بالای مغازه) برد. همسرش با رویِ باز گفت: «به رویِ چشم.» من خجالت می‌کشیدم، چون لباس‌های روستایی‌ام کهنه بود؛ نوکِ جورابم سوراخ بود و فقط به این فکر می‌کردم که چطور پنهانش کنم. خانمِ آقا مصطفی با مهربانی گفت: «راحت باش، اینجا خونه خودته، منم مثل مادر خودتم» و با چای و میوه از من پذیرایی کرد. آقا مصطفی دو پسر داشت که ازدواج کرده و در شهرِ دیگری بودند، اما دخترش «زهرا» (۱۸ ساله و دانش‌آموزِ در حالِ آماده‌شدن برای کنکور) پیش آن‌ها بود.
زهرا وارد شد؛ برخوردِ گرمی داشت و گفت: «چقدر عالی… خیلی خوش اومدین آقا فرهاد به خانواده ما.» شبِ اول، اتاقِ پسرِ آقا مصطفی را به من دادند؛ از خوشحالی و از فکرِ دیدنِ زهرا، خوابم نمی‌برد. حدود یک ماه و پنج روز بعد، آقا مصطفی حقوقِ اولم را داد. من ابتدا قبول نکردم، اما اصرارِ پیرمرد را پذیرفتم. همان جمعه، آقا مصطفی زهرا را همراهِ من فرستاد تا برایم لباس بخرد. زهرا برایم شلوار و پیراهن انتخاب کرد. وقتی لباس‌ها را پوشیدم و موهایم را کوتاه کردم و حمام کردم، زهرا گفت: «باورم نمی‌شه چقدر تغییر کردی!» من شوخی کردم: «این لباس‌ها انتخابِ شما بود»، و او گفت: «نه، خودتون هم خوش‌تیپ هستین.»
من بهانه‌یِ خریدِ کفش
