حیرانی

نمی دانم آفریدگار ؛ نیتش از آفریدن من چه بوده و مرا برای چه ماموریتی آفریده است. گاهی متعجب می شوم از همه تضادهایی که درون من است و گاهی حیران و گاه هم دیوانه .آخر نمی دانی که چقدر سخت است اینکه در آن واحد بخواهی با همه موسیقی های جهان برقصی و همان لحظه از ته دل بخواهی گریه کنی ، گاه دوست دارم تمام وجودم دهان و گوش شوند و با همه آفریده های خدا تعامل کنم و اسرارشان را بشنوم و همان لحظه نیز آرزوی دریای تنهایی می کنم که مرا که نجات غریق دریای تنهایی نیز هستم در آرام خود غرق کند . از همه بدتر اینکه گاهی احساس می کنم از کسی بیزارم ولی در نهانخانه جانم که می نگرم می بینم بر همه در و دیوار نقش او زده ام  بر سنگ و هرساعت آنجا معبد من است. جهان درون من بر خلاف ظاهر آرام بیرونم بسیار عجیب و پر تلاطم است .و اگر خداوند حاکم آنجا نبود معلوم نبود این مرکب دیوانه مرا به کجا ثوق دهد