
1. هدف نهایی تولید یک محصول فرهنگی به ویژه در تلویزیون جمهوری اسلامی جذابیت (جلب مخاطب) است یا تأثیرگذاری بر مخاطب؟
2. جذابیت لازمة تأثیرگذاری است اما هر اثر جذابی لزوماً تأثیر مثبتی بر مخاطب ندارد.
3. چه کسی مسئول تولید برنامههای تلویزیونی جذاب ولی بیتأثیر است؛ هنرمند یا مدیر فرهنگی؟
4. یکی از مهمترین مشکلات کنونی تلویزیون در مهندسی پیام این است که مدیران، جذابیت و جلب مخاطب بیشتر را با تأثیرگذاری اشتباه گرفتهاند. از این رو مخاطبان تلویزیون، سریالها و برنامهها را میبینند اما پیام آن را درک نمیکنند.
5. مسابقه جذابیت و دیده شدن بیشتر مانند ویروسی از تلویزیون به همهی محصولات فرهنگی جامعه نشر پیدا کرده و امکان عمومی تولید در فضای مجازی نیز هیجان این مسابقه را دیوانهوار صد چندان کرده است. بدیهی است اولین قربانی این وضعیت تأثیرگذاری بر مخاطب خواهد بود. به بیان دیگر مخاطب با کفایت لذت لحظهای از جذابیت، قدرت تأمل و تفکر در برابر پیامهای پیدا و پنهان آثار فرهنگی را از دست داده و به سطح سلیقهای نازل بسنده خواهد کرد.
6. چرا مدیرانی که از یک حاکمیت ایدئولوژیک، مقام و حقوق میگیرند فقط به جذابیت آثار میاندیشند و اثرگذاری و انتقال پیام را از یاد بردهاند؟
الف) عموم مدیران کنونی در حوزة فرهنگ و رسانه به دلیل عدم سواد و تحلیل هنری، مرعوب هنرمندان هستند.
ب) تولید آثار فرهنگی و برنامههای جذاب باعث میشود راندمان کار مدیران به خاطر افزایش مخاطب، مطلوب ارزیابی شود.
ج) توجه به پیام و اثرگذاری در آثار فرهنگی، عملکرد مدیران از زیر ذرهبین خواهد برد.
7. با تمام این حرفها یک سؤال مهم باقی است: چرا در هالیوود جذابترین آثار، اثرگذارترینِ آنهاست؟