بیشتر ماها عادت داریم وقتی فیلمی میبینیم، داستانی میشنویم یا کسی برامون درد دل میکنه، به سرعت و با تمام وجودمون شروع میکنیم به درک احساس طرف مقابل، همون غمی که اون حس کرده، ما هم حس میکنیم.
چه جوری اینکارو میکنیم؟
خیلی ساده، خودمونو میزاریم جای اون شخص،
به عنوان مثال داستانی میشنوم از مادری که درگیر بیماری فرزند خردسالش شده، تمام مشکلات و رنجهایی که در روزها و ساعتهای مختلف زندگی باهاشون دست و پنجه نرم میکنه برای من شرح داده میشه
و من چه میکنم؟
سعی میکنم خودمو بزارم جای مادر و فرزندمو جای کودک او!
ناخودآگاه اینکارو میکنیم؟! شاید
ولی باعثمیشه در ابتدا قلبم تندتر بزنه، سینهام سنگین بشه، تنفسم ضعیف بشه، تخیل کنم و چیزهایی در ذهنم بیارم که هرچه بیشتر و بیشتر رنج بیشتری احساس کنم و در نهایت اشک در چشمانم جمع بشه و از گونهام جاری بشه!
چقدر عجیب هستیم ما آدما!
چرا علاقه داریم رنج بدیم به خودمون؟ وقتی قرار نبوده این رنج برای من باشه و احتمالاً رنجهای دیگهای برای خودم دارم!
در کتاب علیه همدلی خوندم و یاد گرفتم که نابهجا نباید همدلی کنم!
در قسمت بعدی با آوردن مطالب مشخصی از کتاب، توضیح بیشتری در مورد معایب همدلی خواهم داد.