گاهی فکر می‌کنم درون من، چند زن زندگی می‌کنند.
یکی‌شان صبح‌ها با انرژی از خواب بیدار می‌شود، پرده را کنار می‌زند، پنجره را باز می‌کند و خیال می‌کند دنیا هنوز جای قشنگی برای زندگی کردن است.
برای آینده برنامه می‌ریزد، با حوصله لباس می‌پوشد، برای آدم‌هایی که دوستشان دارد پیام می‌فرستد و حتی برای کارهای کوچکی که روزهای دیگر حوصله‌شان را ندارد، ذوق می‌کند.
همان زن گاهی آن‌قدر خودش را دوست دارد که دلش می‌خواهد همه‌چیز را از نو شروع کند.
اتاقش را مرتب کند، موهایش را کوتاه کند، کتابی را که ماه‌هاست نصفه رها کرده تمام کند، بیشتر بخندد، بیشتر بیرون برود و شاید حتی به خودش قول بدهد که از این به بعد، هیچ‌کس و هیچ‌چیز را آن‌قدر جدی نگیرد که آرامشش را از او بگیرد.
در آن روزها، زندگی برایش سبک‌تر است.
آدم‌ها مهربان‌تر به نظر می‌رسند.
آینده ترسناک نیست.
و خودش... خودش را آدم دوست‌داشتنی‌ای می‌بیند.
اما عجیب است که چند روز بعد، همان زن، همان اتاق، همان آدم‌ها و همان زندگی، ناگهان شکل دیگری پیدا می‌کنند.
صبح از خواب بیدار می‌شود، بی‌آنکه اتفاق خاصی افتاده باشد، دلش گرفته است.
نه کسی حرف بدی زده،
نه اتفاق بزرگی افتاده،
نه خبری رسیده که بتواند دلیل این حال را توضیح بدهد.
فقط یک غم آرام، جایی در سینه‌اش نشسته.
از آن غم‌هایی که نمی‌توانی برایش اسم پیدا کنی.
گاهی دلت می‌خواهد یکی فقط کنارت بنشیند، اما اگر کسی بپرسد «چی شده؟» شاید خودت هم ندانی چه بگویی.
فقط می‌دانی امروز کمی بیشتر از همیشه دلت می‌خواهد دوستت داشته باشند.
دلت می‌خواهد کسی بدون اینکه چیزی بگویی، متوجه شود که امروز بیشتر از همیشه به یک آغوش احتیاج داری.
یک پیام ساده می‌تواند نجاتت بدهد و یک جواب ندادن ساده می‌تواند ساعت‌ها ذهنت را درگیر کند.
ناگهان چیزهایی که روزهای دیگر اصلاً مهم نیستند، بزرگ می‌شوند.
یک لحن معمولی، شبیه بی‌مهری به نظر می‌رسد.
یک جواب کوتاه، شبیه بی‌علاقگی.
یک «بعداً صحبت می‌کنیم»، شبیه «دیگر برایم مهم نیستی».
و بدترین قسمت ماجرا این است که خودت هم می‌دانی شاید واقعیت این نباشد.
اما دلت، آن روزها، با منطق کنار نمی‌آید.
دلت باور کرده که شاید کسی واقعاً دوستت ندارد.
شاید زیادی هستی.
شاید کم هستی.
شاید دوست‌داشتنی نیستی.
شاید اگر یک روز ساکت شوی، هیچ‌کس سراغت را نگیرد.
شاید اگر دیگر پیام ندهی، هیچ‌کس متوجه نبودنت نشود.
و این «شاید»ها گاهی آن‌قدر زیاد می‌شوند که آدم را از خودش دور می‌کنند.
گاهی جلوی آینه می‌ایستی و نمی‌فهمی چرا از خودت ناراضی‌ای.
چرا صورتت را دوست نداری.
چرا دلت می‌خواهد از همه فاصله بگیری.
چرا حوصله‌ی حرف زدن نداری.
چرا کوچک‌ترین چیزها عصبانیت می‌کنند.
چرا یک نفر فقط یک جمله می‌گوید و تو در دلت صد جمله جوابش را می‌دهی.
گاهی حتی خودت هم از خودت خسته می‌شوی.
از این‌همه حساس بودن.
از اینکه چرا یک اتفاق کوچک می‌تواند این‌قدر حالت را تغییر دهد.
از اینکه چرا امروز طاقت چیزهایی را نداری که چند روز قبل به‌راحتی از کنارشان گذشته بودی.
و شاید هیچ‌کس نداند پشت آن اخم، پشت آن سکوت، پشت آن «حوصله ندارم»، چه خبر است.
شاید خودت هم ندانی.
فقط دلت می‌خواهد مدتی دنیا دست از تو بکشد.
نه برای همیشه.
فقط کمی.
فقط آن‌قدر که بتوانی دوباره خودت را پیدا کنی.
و بعد...
یک روز از خواب بیدار می‌شوی و انگار ابرها کنار رفته‌اند.
همان آدم‌هایی که چند روز قبل فکر می‌کردی دیگر دوستت ندارند، دوباره دوست‌داشتنی می‌شوند.
همان زندگی‌ای که سنگین و بی‌معنی به نظر می‌رسید، دوباره رنگ می‌گیرد.
دلت می‌خواهد بخندی.
حوصله داری حرف بزنی.
برای آینده خیال‌پردازی کنی.
برای خودت قهوه درست کنی و موسیقی بگذاری و با خودت فکر کنی:
«من چرا این‌همه سخت گرفتم؟»
و شاید آن لحظه کمی به خودت بخندی.
اما راستش را بخواهی، من دیگر نمی‌خواهم هیچ‌کدام از این زن‌ها را انکار کنم.
نه آن زنی که پر از انرژی است.
نه آن زنی که بی‌حوصله است.
نه آن زنی که زود عصبانی می‌شود.
نه آن زنی که دلش می‌خواهد ساعت‌ها گریه کند.
نه آن زنی که فکر می‌کند هیچ‌کس دوستش ندارد.
و نه حتی آن زنی که بعد از همه‌ی این‌ها دوباره بلند می‌شود، موهایش را شانه می‌کند، لبخند می‌زند و ادامه می‌دهد.
همه‌ی این‌ها منم.
من فقط همیشه یک حال ندارم.
گاهی قوی‌ام و گاهی فقط وانمود می‌کنم قوی‌ام.
گاهی دلم می‌خواهد دنیا را فتح کنم و گاهی حتی از تخت بیرون آمدن، شبیه فتح یک قله است.
گاهی پر از عشقم و گاهی آن‌قدر از خودم فاصله می‌گیرم که حتی نمی‌دانم چطور باید دوباره به خودم برگردم.
و شاید زن بودن همین باشد؛
اینکه همیشه قرار نیست یک نسخه‌ی ثابت از خودت باشی.
اینکه بعضی روزها باید بدوی و بعضی روزها فقط نفس بکشی.
بعضی روزها باید برای خودت تصمیم بگیری و بعضی روزها فقط خودت را بغل کنی و بگویی:
«اشکالی ندارد... امروز هم بگذرد.»
کاش خودمان را فقط در روزهایی که زیبا، پرانرژی، صبور و خوش‌اخلاقیم دوست نداشته باشیم.
کاش یاد بگیریم آن روزهایی که بی‌دلیل دلمان می‌گیرد هم، شایسته‌ی دوست داشته شدنیم.
وقتی حوصله نداریم.
وقتی زود می‌رنجیم.
وقتی جواب کسی را نمی‌دهیم.
وقتی می‌خواهیم تنها باشیم.
وقتی گریه می‌کنیم و حتی نمی‌دانیم دقیقاً برای چه.
کاش در آن روزها، به جای اینکه خودمان را سرزنش کنیم، کمی آرام‌تر با خودمان رفتار کنیم.
شاید لازم نباشد همیشه دلیل تمام احساساتمان را پیدا کنیم.
شاید بعضی روزها فقط باید بپذیریم که حالمان خوب نیست.
بدون اینکه خودمان را بابتش مقصر بدانیم.
من یاد گرفته‌ام که حال بد، همیشه حقیقت نیست.
آن فکری که می‌گوید «هیچ‌کس دوستت ندارد»، همیشه واقعیت ندارد.
آن صدایی که می‌گوید «تو کافی نیستی»، همیشه درست نمی‌گوید.
گاهی فقط صدای خستگی است.
صدای دلی که کمی بیشتر از همیشه به مراقبت احتیاج دارد.
و من می‌خواهم از این به بعد، در آن روزها به خودم اعتماد کنم؛ اما نه به تمام فکرهایی که از سرم می‌گذرند.
می‌خواهم بدانم اگر امروز دنیا برایم تاریک‌تر از همیشه به نظر می‌رسد، قرار نیست برای همیشه همین‌طور بماند.
می‌خواهم به خودم یادآوری کنم که من همان آدم چند روز قبل هستم.
همان آدمی که می‌خندید.
همان آدمی که امید داشت.
همان آدمی که خودش را دوست داشت.
فقط امروز کمی خسته‌ترم.
کمی حساس‌ترم.
کمی شکننده‌ترم.
و شاید همین هم کافی باشد برای اینکه بیشتر مراقب خودم باشم.
برای اینکه کمتر از خودم توقع داشته باشم.
برای اینکه اگر دلم آغوش می‌خواهد، از خواستن آن خجالت نکشم.
برای اینکه اگر دلم گریه می‌خواهد، جلوی اشک‌هایم را نگیرم.
برای اینکه اگر امروز توانِ قوی بودن ندارم، مجبور نباشم قوی باشم.
چون من یک آدم با یک حال ثابت نیستم.
من شبیه آسمانم؛
گاهی آفتابی،
گاهی ابری،
گاهی طوفانی،
و گاهی پر از ستاره.
اما هیچ‌کدام از این‌ها، از ارزش آسمان کم نمی‌کند.
من هم قرار نیست فقط در روزهای آفتابی‌ام دوست‌داشتنی باشم.
نویسنده : زینب صمیمی
