
«سلام بر ابراهیم» را که بستم، حس کردم چیزی در من دیگر شبیه قبل نیست.
عجیب است... بعضی آدمها سالها زندگی میکنند و حتی رد پایی از خود باقی نمیگذارند؛ اما بعضیها، آنقدر بیصدا از کنار دنیا عبور میکنند که عطر قدمهایشان تا سالها بعد، در جان آدمها میماند.
ابراهیم هادی از آن آدمها بود...
هر صفحهی کتاب، انگار تکهای از آسمان را روی زمین ورق میزد. نه از قهرمانی میگفت که به دنبال نام بود، نه از مردی که سودای دیده شدن داشت؛ از انسانی میگفت که آنقدر خودش را از میان برداشت، تا فقط خدا در زندگیاش دیده شود.
گاهی با خودم فکر میکنم... شاید شهید شدن، از لحظهی اصابت گلوله آغاز نمیشود؛ از همان روزی شروع میشود که انسان، غرورش را دفن میکند، دست کسی را بیمنت میگیرد، دل کسی را نمیشکند و برای رضای خدا زندگی میکند.
«سلام بر ابراهیم» فقط روایت یک شهید نیست؛ روایت دلتنگی انسان برای گمشدهای به نام اخلاص است.
کتاب را که بستم، دلم آرام نگرفت... فقط یک سؤال در گوش جانم ماند: آدم باید چگونه زندگی کند که بعد از سالها، هنوز نامش به دلها سلام بدهد؟
شاید پاسخ این سؤال، تمامِ «سلام بر ابراهیم» باشد.