ساقیا من مست مستم من درین میخانه ای
همچو عاشق منتظر و من چنین دیوانه ای
دارم من دوست و آشنا خیش قوم بسیاری
منتظر یک دو چشم مست یک بیگانه ای
ساقیا مدهوش مدهوش بساز امشب که من
رنجیدم از دست معشوق من در این سیاره ای
خیش قوم دوستم ندارن من را از دیوانگی
آنقدر مدهوشم کن که شوم بیگانه ای
بهر عشقم تنگ است هم کو هم دریا ها
بعد مرگم دوست دارم که شوم افسانه ای
ساقیا کم خورده ام کم گفته ام از بهر دل
دل من در دست عاشق کرده است زولانه ای
جلوه ای معشوق من روشن تر از خورشید است
مدهوشم کن که بینم جلوه ای مستانه ای
ساقیا مابین حرفم گریه ها کردی چرا
با لب خندان بریز ای ساقیا پیمانه ای
تو بریز تا من بگریم من بگو و تو به گوش
تو بخندو تو خوشی و من چنین ویرانه ای
ای کبیر صبر و وصالت هر چه بوده گفته ای
ساقی هوشیار بودم کرده ای دیوانه ای