بی‌شــرم

تاریـک متولد شد،

تاریــک‌تر، رو بـه سیـاه‌راهـه ها، قدم، نهـــاد.

ذغال شد.

سیـاهـم.

سیاهیِ در پیکسِل‌ها، نفرت‌انگـیز و دورغ است.

ظـلمت در خلـأِ نور، ایـنم.

دردِ سیـنه و سوزشِ گـلو، تپـشِ قلب و عرقِ سـرد، ایـنم.

طعمِ زندگی، مزّه‌ی خشکِ سیگار، در کویرِ دهـانِ گناه، اســت.

زندگی، نفـسِ تـندِ مضطربِ برنـآمده از شوقِ نـگاه، بـود.

اقـرارِ به شکستن، در حضورِ أغیـارِ بی‌إعتنـا، از جسـارت نبود.

سواره بودن، ز خاطـرم رفت؛ بـس که افتـادم.

از شوقِ دیـدنِ پرشِ آبِ لجـن، پـرتاب شدم، مـرداب؛ غَـرق.

این قـعر، ظـلمتِ حُـکمــران، به سیاهیِ چشـم معنـا شد، سنگـینیِ مرکزِ نگاه، به سیـاهیِ زیرِ چــشم، شد ختـــم.

دختر؛ برقِ مو و لبـها، دختر؛ ملـتمسِ سیگار، معتـاد.

هیچ‌کس، ز ابـتدا، با خفّـت و خواری، آشِـنا نبود. هـر گُـل، در بدو، پژمُــردگی را، عبرت نبود.

خـدا؟ بـغضِ فروخورده پـسر، ذلّتِ بی‌یـاد.

دوــرم.