سیاهیِ صفحه! نفسِ جملاتـم تنگ شد، فشار مـده
سفیدیِ نقشِ کلماتـم را، رنگِ زخم مـزن
کاردِ رنج، به استخوانِ لُختِ غرقِ خون، نَـسا
عبورِ درد، در رگـهای رعیتِ قلب، شاهـرگ! رعیتِ خود تاب مَـبُر
سیاهِ تاریکِ چشـمانم، ارمغانِ تبـاهیِ توسـت، کـوریاَم زیاد مکن
قـوتِ نورِ دیده، از دستِ واژگان رسَـد، روزیاَم آجر مـکن
سکوتِ مادر! صورتِ کودکِ زندگیاَم، سمباده مـکِش
کـشیده درد، قلب، به انسداد رسید، فرودِ خنجـرت، به قـلبِ درد؛ بـیار
گـریستن کــجا، جوانِ پـیر کـجا
مـگر مبُرد فرو، بـغض، گـلویِ مـن
بغضِ صدایِ اَشـک، نبود و بود و مُـرد؛ در زندگی هنوز، بازِ دم نیـافته بود
صـدای بغض کجا، جوانِ پیر کجا
سیـاه شد قلم، سیاه بود قـلم، همآغوشیِ جنونِ رنج و رنجِ جنون، پر ثمـر است
زندگی، سراسر، لرزشِ تن به هنگامـه بغض؛ بود و است و شد.
کفر.
کجاست کو کجاست، آرامِ زندگی، به خواب مانده است؟
درد بود و خجالت، نه بس نبود، پس دردِ شرم فزود
رفت، تنها شدم؛ نیامـده بود و رفت، تنها تر شدم
کِشاکش اشک و بغض، ماحصل نفس است
نُتِ ناکوک قلب، زجرِ نفس بُریـد
حـیران و مات، بُهت، این بود زندگی؟
نمیـخواهم، جز رنـج، نبود، نیست
رنگِ رنج؟ خونِ سیاه
از به با در، «رنج»
بـسانِ سنگِ رودِ جدا ز کوه، رنـجورم؛ دور، غرق، سرد، بی حرکت، تازه و پیر
عالَمِ امکان! گردد سنگ به کوه باز یا کوه به سنگ، باز؟
شکستهام، یا بمـیرانم یا به محبت دواء بده
