لباس‌ها را داخل کمد گذاشت. کت‌های مرد را تمیز و مرتب چید. تلاش کرد همه چیز سر جایش باشد. می‌خواست او که آمد، در چشم‌هایش برق شادی و رضایت را ببیند. مجسمه‌ی چوبی مرد و زن را به دیوار کوبید. هدیه‌ی روزهای دور. زمانی که آنها هم مثل همین مجسمه‌ها در کنار هم بودند. مثل این دو مجسمه گویی به هم چسبیده بودند؛ یک دم و یک دل. دست در دست هم.
خانه را چید. همه چیز سر جایش. می‌خواست خانه‌ی جدید آن‌طور باشد که او می‌خواهد. می‌خواست گذشته را فراموش کنند. همهی فریادها را به باد بسپارند تا با خود ببرد جایی دور. جایی که هیچ کس از آن همه فریاد خبری نداشته باشد. که همه چیز فراموش شود. که راهی جدید آغاز شود.
خانه را که چید، چای را دم کرد. می‌دانست او چای دم‌کرده دوست دارد. بعد نشست و انتظار کشید.
نیمه‌های شب بود که او آمد. کلید انداخت و در را باز کرد. زن از صدای کلیدها که به هم می خوردند و جیرینگ‌جیرینگ می کردند بیدار شد. پلک‌ها را بر هم فشرد. می‌خواست خودش را به خواب بزند. مثل همهی سال‌هایی که خود را به خواب زده بود. که ندیده بود. که از بس دلش عشق خواسته بود، واقعیت‌ها را انکار کرده بود. اما چشم‌ها را گشود. از جا جست. خواست چای بریزد. یادش آمد چای دیگر تازه دم نیست. کهنه شده است. مثل زخمی کهنه و کدر.
مرد صورت استخوانی‌اش را می‌شست. زن کت پشمی مرد را توی کمد آویزان کرد. چه بوی عطری می‌داد. و یک تار موی بلند که از شانه‌ی کت آویزان بود. هوا سرد بود. زن به خود لرزید. به قاب عکس‌شان که بر دیوار میخ کرده بود، نگاه انداخت. عکسی خانوادگی و لبخندی که بر لب‌هاشان نشانده بودند. به صورت خندان خود نگاه کرد. یادش نمی‌آمد آن زمان لبخندهایش واقعی بود یا مثل حالایش نقابی بود بر صورت. به سقف نگاه کرد. چراغ‌ِ آویزان از سقف روشن بود. اما پرپر می زد. داشت خاموش می‌شد. درست مثل چشم‌های او که زمانی پرفروغ بود، اما حالا می‌رفت که خاموش شود.
