من....

روزهامی آیندو می روند، آدم‌ها ازکنارم باسرعت زیاد گذر می‌کنند فصل‌های پشت سرهم، ماه ها و روزهای پی درپی...خودم می مانم و خودم با حجم زیادی از اتفاقات و خاطره ها که هروز روبروی پنجره باهمان فنجان قهوه‌ی همیشگی آن ها را مرور می‌کنیم گاهی لبخند میزنم وگاهی اشک میریزم به یاد روز ها و آدم‌ها، به یاد رفت وآمد های که آمدند اما نشد، نشد که بمانند یاهم که نخواستند که بمانند، به یاد روزهایی که لحظه به لحظه اش بخشی از همان تیکه کلام همیشگی دنیا دو روزست بود، گاهی هم قهوه ام را تاته سر کشیدم به سلامتی خودم که درهرحال خواستم، شکستم، کوتاه آمدم، دل بستم، مجسمه شدم، تغییرکردم اما نشد که نشد و فقط من خودِ واقعی ام را گم کردم میان انبوه آمدن هایی که ختم به خیر نشدند