
یک ماهِ گذشته مثل خواب بود، هر صبح از خوابی به خواب دیگر میرفتم، رویا در رویا... انقدر ماجراهای پراکنده رخ داد که حالا، وقتی به عقب نگاه میکنم خیلی سخته که نخ تسبیح رو جوری رد کنم که همهی مهرهها کنار هم باشند... از اینجا شروع می کنم؛ روز تولدم، اولین امتحان ترم دو ارشد بود. امتحان دو بخش بود و فکر می کردم آزمون نظری رو خوب دادم و عملی رو خراب کردم، البته امروز که نمرهها اومد فهمیدم نظری رو خراب کردم و عملی رو خوب دادم! نکته جالب این بود که استادِ سخت گیری که چهار ساله باهاش کلاس داشتم و حتی یک لحظه از ردای پروفسوری خارج نمیشد، داشت با من شوخی میکرد! میانسال، قد متوسط، سیبیل آنکادر شده، استاد تمام. کسی که حتی جمعهها هم کلاس میذاشت، تنها استادی که بیشتراز دانشجوها نگران درسها بود، یه بار بهش گفتم شما " مسخ مدرنیته " هستی، البته به خیلیها این و گفتم! یکی ش این بود... فردی که شیفتهی نرمافزارspss هستش و من و یاد فیلم "Her" میندازه... ترم پیش سر واحد آمار استنباطی باهاش بحث میکردم، داشت چیزی رو به من یاد میداد که ازش متنفر بودم... از فرط نفرت بالاترین نمرهی کلاس شدم، با اختلاف خیلی زیاد، جوری که هرچقدر این ترم گند زدم ولی باز رتبه اول کلاس باقی موندم! میگفتم؛ بعد امتحان با من شوخی میکرد... کلی خندیدیم... تو راه برگشت به خونه قدری تامل کردم و به این نتیجه رسیدم که چون ما دیگه با هم کلاس نداریم، دیگه نیازی هم به ردای پروفسوری نیست! پس بزار راحت باشیم! خب مردک، میشد تمام این چهار – پنج سال رو راحت بود دیگه... چرا اینجوری شد...؟! اخیرا یه تک نگاشت تو یه ژورنال دانشجویی نوشتم که حسابی اهل آکادمی رو نقد کردم، یکی از سیبلهای انتقادم همین شخص بود، بگذریم... تو این مدت سه بار رضا براهنی رو دیدم! اولین بار تو رشت، میدون نیرودریایی، پشت چراغ قرمز بودم که دیدم تو النود سفید بغلی، رضا براهنی پشت فرمون نشسته. دفعهی بعدی تو پیاده رو شهرداری رشت دیدم ش، قدم میزد و هنوز به نسبت روانکاوی و عرفان فکر میکرد، طلا در مس؛ میخواستم بهش بگم که ایدهی مزخرفی ه که بهتره ازش عبور کنه... میون جمعیت گم ش کردم. آخرین بار هم تو بندرانزلی دیدم ش، حوالی هشت صبح، انتهای خیابان اطبا، داشت میرفت به سمت خروجی شهر...
کلی حرف دارم که دوست داشتم به کلمه بیارم... ولی خیلی خسته ام... شاید فرصتی دیگه...