
راستش انقدر سرم شلوغ بود که نفهمیدم پاییز ,چندبار مرا صدا کرد... درواقع تنها لحظاتی که پاییز رو حس میکردم, صبح هایی بود که میرفتم بیرون. اول یه نگاهی به باغچه ی کوچک حیاط می انداختم و بعد سوار ماشین میشدم... از عمد مسیرم را طوری انتخاب می کردم که از خیابان های با درخت چنار کهنسال بگذرم... چنارهایی که از همه ی درختان, پاییز را بیشتر درک می کنند... و هنگام عبور از کنار چنار ها ,ترانه ی "پاییز " سیمین قدیری رو که یادگاری از کودکی ست پلی میکردم و درواقع همین .
دیگر خبری از پیاده روی در باران نبود... , صدای خش خش برگ زیر پا , بوی واکس پوتین چرمی , چای داغ ِ دکه ی کنار خیابان , پرسه زدن های بی هدف و عکاسی , خندیدن های بلند و بی دلیل , و آواز هایی که کسی نمی شنید... خبری از هیچ یک نبود.
قاب پاییز امسال , من بودم و پاییزی از خیال... نه اینکه ناراحت باشم , اصلا... به هر حال شرایط زندگی امروز ایجاب می کرد که اوضاع به این شکل باشد... دانشگاه و پایان نامه و هزار کاری که سرم ریخته... دیگر مثل گذشته ها فراغتی نیست که مملو از ثانیه ها باشد... هر دقیقه برنامه ریزی شده! وگرنه به کار ها نمی رسم !
امروز صبح ؛ تا به خودم اومدم ؛ دیدم ؛ " دو قدم مانده که پاییز به یغما برود ... "