
از خواب بیدار شدم , در واقع وسط رویا بودم که بیدار شدم. رویایی که در واقعیت آرزوی تصوری تلخی ه ولی توی خواب آرزوی لیبیدویی شیرین. این یعنی تخلیه روانی من ناتموم موند! آره... انرژی روانی من توی خواب تخلیه میشد ولی ناتموم موند و بیدار شدم. حوالی ظهر بود, ولی برای من ه شب زنده دار , تازه سر صبح ه , به قول خودم : " صباح و خیر زد بلبل , کجایی سید سینا برخیز , که غوغا میکند در سر خیال خواب دوشینم". حین نگارش, اینجا که رسیدم مکث کردم, یقین دارم که مکانیزم دفاعی ه , مقاومت نمیذاره ادامه ش بدم! یاد یه بحث مسخره ی قدیمی افتادم , مرز خواب و بیداری کجاست؟... وقتی کوه یخ ما زیر آب ه , چه فرقی میکنه خوابیم یا بیدار؟! بگذریم... کلی کار داشتم, همینجوری هم همش عقب افتاده بود, چه برسه با این انرژی روانی در بند ! امتحانات پایان ترم هم نزدیک ه. درواقع سه روز دیگه! باید کوهی از مطالب انبار شده رو میخوندم, برای واحد ژنتیک دو تا کتاب معرفی کرده استاد! , خب پس امروز ژنتیک میخونم فردا میرم سر کتاب امتحان روز شنبه. چجوری بخونم وقتی عصبی ام.حوصله ندارم. باید رویام تموم میشد و تخلیه روانی میشدم... الان من با کی مشکل دارم؟ خودم؟ رویا م؟ بیداریم؟ آفتاب زمستون؟ یا چی؟... من فقط حوصله ندارم.کتاب سندرم ها , نوشته یاریاری رو تورق کردم... سندرم فلانی, یک در صد هزار... سندرم دیگه , یک در دو میلیون... یعنی چه شانسی داشت طرف که یک در دو میلیون این سندرم رو بهش مبتلا شد! اگه الان جای اون بودم چه حسی داشتم؟ اگه تویی که هر زمان این متن رو میخونی , جای اون بودی چه حسی داشتی؟ اصلا مگه میشه جای کسی دیگه بود؟... امروز خیییلی بی حوصله بودم و الان که 2.41 بامداد ه , هنوز کسالت روز قبل تو وجودم ه. نمیتونم بگم روز خوب یا روز بد, چون همه ی این ارزشیابی ها مزخرف ه... امروز همینطوری بود که تعریف کردم و الان آخرین لحظات بین دو خواب من , یا شاید بین دو بیداری من ه...