
ما زندگی میکنیم که به چیزی برسیم, یا زندگی میکنیم که زندگی کنیم؟ میشه این دو تا رو با هم جمع کرد؟ یا باید یکی از اینا رو انتخاب کرد؟ یا اصلا کار دیگه ای میشه کرد؟... صبح تا شب درس خوندن, کار کردن, مقاله نوشتن,ترجمه,مدرک گرفتن... اینا مراعات نظیری ه که عناصر زندگی برای جوون های هم نسل من ایجاب میکنه... که یه روز به فلان جا برسی... دبیرستان بودیم, گفتن دانشگاه, کارشناسی رفتیم, گفتن ارشد, ترم اول ارشد هنوز تموم نشده دارن میگن دکتری ! اصلا انگار آدم گم میشه میون این همه راه... راهی که مقصد نداره... یقینا بعد دکتری میگن فوق دکتری! ... نه اینکه بخوام ناراضی باشم و زانوی غم بغل بگیرم , اصلا... اما میگم نباید انقدر ساده لحظه ی حال رو برای آینده ی نامعلوم فدا بکنیم... ما قبل از آینده , در لحظه ی حال ایم !... درسته اهداف تحصیلی و اجتماعی خوبه , اما نباید زندگی ساده و صمیمی رو فراموش کرد... حالا اینا به کنار... ته ِ تهش هدف ازاین زندگی چیه؟ چرا اینقدر حول میزنیم؟چرا یه بار با فراغت خاطر تابش آفتاب روی برگ شمعدونی رو نگاه نکنیم؟ انقدر با آرزوهای آینده سرگرم شدیم که لذت خوشی های کوچیک رو از دست دادیم... برای من همیشه زیباترین چیزها, ساده ترینش بودن... ولی زندگی رو خیلی پیچوندیم... دوست ندارم اگه تا 60 سالگی زنده بودم بگم ای کاش اون موقع... دوست دارم یه بار که زنده ام زندگی رو زندگی کنم...