
حالا پس از ان همه دوری , ان همه صبوری , من دیدم از همان اول صبح اسوده , هی بوی بال کبوتر و نای نعنای نو رسیده می امد ,
پس بگو که قرار بود که تو بیایی و من نمیدانستم ...حالا که آمدی,حرف ما بسیار , وقت ما اندک, آسمان هم که بارانی ست... (سیدعلی صالحی)
از اوان کودکی , خیلی زود ... با شعر و ادبیات مانوس شدم... ادبیات همواره پناه گاه من در برابر ملالت های جهان بود... خیلی زود شعر هم سرودم... البته اکنون خیلی از ان نوسرود ها را دیگر به عنوان شعر قبول ندارم... تلاش هایی کودکانه برای خلق شعر... خلاصه زندگی من شعر است و شعر است و شعر... دنیا همه شعر است به چشمم اما , شعری که تکان داد مرا چشم تو بود... یکی از اولین معلمین ادبیات من سعدی بود ! همان زمان کودکی و نوسرودها , بوستان سعدی را چند بار خواندم... فعولن فعولن فعولن فعول , بحر متقارب مثمن... بعد هم وحشی بافقی... مولوی... رودکی و... تمام ذهنم با وزن عروضی پر شده بود... در دوران دبیرستان کمی با شعر نو اشنا شدم... ولی نیما بود و امید و سایه که باز هم التزام عروضی در شعر نو بود... شعر سپید هم خواندم , اما ان ظرافت بحور عروضی را ندیدم و از این رو ان را شعر نداستم... سخن کوتاه کنم , با این شعر از سبک موج ناب شعر گفتار, برخورد کردم , تمامی معیار های سنجش شعر ناب بر هم ریخت ! این اغاز مجموعه ای به نام نامه ها و نشانی های سیدعلی صالحی ست... دیدم بی وزن , بی قافیه , بی تکلف ارایه , شعری به حق شعر سروده شد . پس شعر, جوهری ورای این امور دارد که من سال های سال , صرفا به شکل ناخوداگاه از ان شناخت داشتم , اکنون کمی هشیار شد ! هرچند ماهیت سحرآمیز ادبیات نمیگذارد هیچ گاه جوهر شعر به هشیاری کامل بیاید... شعر ورای تمام التزام ها ست...