
یادمه بعد کلاس، با معلم موسیقی م راجع به سبک ها و شعرای ادبیات کلاسیک فارسی بحث میکردیم، اون موقع ها ارادت صمیمانه ای به فخرالدین عراقی داشتم، معلمم هم سعدی رو دوست داشت. موضوع ساده ای ه، شاید اصلا بحث راجع بش بیهوده باشه، ولی لذت بخشه! همیشه دوست دارم راجع به چیزایی بحث کنم که هیچوقت نمیشه یه نتیجه گیری قطعی راجع بش کرد. مثلا:
سبک هندی و سبک بازگشت
دستگاه اصفهان و دشتی
نمادگرایی و فراواقع گرایی
ترجمه به آذین و ترجمه سمیعی گیلانی
یاسپرس و پل تیلیش
کامو و سارتر
صادق هدایت و بهمن فرسی
و ...
ولی خب امروز پیش خودم فکر کردم، دیدم خیلی وقته اصلا با کسی بحث نکردم و کلا هرچی بحثه مربوط به خاطرات سالهای گذشته است. یعنی به خودم اومدم و دیدم خیلی وقته به جز صحبتهای روزمره با کسی حرف نزدم! در صدد واکاوی امر حاضر بودم که مکشوفاتِ نامکشوفِ (!) زیادی بر من آشکار شد.
ابتدا اینکه تا حدی تنهایی فیزیکی جمع ما رو تبدیل به فرد فرد انسانی میکنه. کسانی که هر روز با هم وقت میگذروندیم، الان یا اپلای کردن، یا سربازی اند، یا ازدواج کردن یا به هر طریقی کیلومترها فاصله بینمونه. بعد اینکه به نظرم بعد از کارشناسی (به تعبیر دیگر حوالی سنین 17 تا 21) دیگه دوستی یکم سخت میشه. چون دیگه آدما بزرگ میشن، ولی تو اون سن وقتی داریم بزرگ میشیم کنار همیم، اولین عاشقی ها، موفقیت و شکست ها، دوری از فضای شهر و خانواده و... یه دوره ای که همه دارن اولین تجربیات شون رو در زمینه های مختلف از سر میگذرونند و درکنار هم هستن، بدون هیچ بهونه ای، اما بعدش درگیری کار، تحصیلات تکمیلی و... فرصت دوستی و کنار هم بودن به اون معنی رو به آدم نمیده. همین مورد که با مضمون مشغله کاری و تحصیلی از اون یاد میکنم باعث انزوای بیش از پیش من شده. به قول بوردیو، تبدیل شدم به یه انسان دانشگاهی! با اینکه از لحاظ آموزشی دو ماهه دانشجو نیستم ولی تمام روزم صرف کارای آکادمیک میشه و نمیدونم با شروع دوباره دانشگاه آیا فرصت کافی برای خواب و خوراک خواهم داشت یا نه؟!
نکته بعدی که قدری شخصی تره، جهت گیری مطالعاتی و پژوهشی ه. قبلا موضوعات زیادی وجود داشت که میتونستم با بقیه راجع به شون حرف بزنم، اما الان مدت هاست، دقیقتر بخوام بگم حدود 3 ساله ذهنم رو چندتا کلید واژه متمرکز شده و این امر یه جوری ناخودآگاه تو روابطم منعکس میشه. انگار دارم به بقیه میگم یا بیا راجع به مثلا اگزیستانسیالیسم یا روانکاوی صحبت کنیم، یا اگه حرفی نداری خدافظ. من با تو کاری ندارم! چون ذهن من الان درگیر همینه و راجع به چیز دیگه حوصله صحبت کردن ندارم! به ویژه موضوعی که در عکس بالای صفحه منعکس شده، یعنی مبحث سکنا گزیدن در فلسفه وجودی هایدگر که باعث فاصله گرفتن من از خیلی ها شده!!! درنتیجه من به رویاها پناه میبرم. صحبت درونی و گاهی خلق بحث های خیالی. مثل چند شب پیش که با وونت و ویلیام جیمز راجع به امکان سنجش تجربی روان انسان صحبت میکردیم... بحث خوبی بود اما نتیجه ای نگرفتیم...!
و همیشه پرسش ما در برابر هستی، جز حیرت، جوابی در پی نخواهد داشت...!