
چند هفته ای از دکتر شدنم میگذره!
همه چی یکم برام تازگی داره، همکلاسی هام خیلی سنشون زیاده. سالها پیش ارشد گرفتن و بخشی از خاطراتشون مربوط به زمانی ه که من به دنیا نیومده بودم! ازدواج کردن، بچه دارن، شغل دارن، یکمم چین و چروک رو پیشونی شون هست. من سه ماه پیش دفاع کردم و بعضی هاشون پونزده سال پیش! باهاشون صحبت که میکنم، به نظرم چندان دغدغه علمی ندارن، ولی برای من چندان اهمیتی نداره. تا الان که ارتباط خیلی خوبی داشتیم. توام با احترام متقابل. برخلاف کارشناسی و ارشد، از همکلاسی های دکتری م خوشم میاد.
اما بریم سر انرژی گذاری روانی اصلی این روزها؛ نکته ای که بیش از همه چیز توجه من رو معطوف میکنه، مکالمات روزمره در محیط آکادمیک و غیر آکادمیک ه!
به عنوان مثال چند مورد رو ذکر میکنم:
تصور غالب بر اینه که هویت فردی که دانشجوی دکتری ه، ذیل عنوان دکتر باید تعریف بشه، یعنی به تعبیری به عنوان سوژه استعلایی پشت هر تجربه، یه دکتر وایستاده و به هر تجربه ضرورت و کلیت می بخشه!!!
بی پرده بخوام بگم، یکم لذت بخشه که روزی صد بار با احترام بهت میگن «دکتر»! اما واقعا دوست ندارم شخصیت خودم رو ذیل یک عنوان به طور کل باز تعریف کنم، اونم در عنفوان جوانی!
ترجیح میدم از هر ده بار خطاب، هشت بار بهم بگن سینا و دو بار بهم بگن دکتر!
پ . ن: این داستان عنوان ها و دکتری و ... دست مایه ی جدید من برای تحلیل های روانکاوی ه، از اون تحلیل هایی که شاید فقط به درد خودم بخوره! یه جور پالایش روانی...! پس احتمالا بازم راجع بش بنویسم...