هیچ طبیبی ندهد بی مرضی، حَبّ و دوا
من همگی درد شوم تا که به درمان برسم
کسی رو فرض کنید که باید مسافتی رو طی کنه تا به مقصدی برسه، اما خاری تو پاش رفته که آزارش میده و راه رفتن رو براش دشوار کرده.رویکرد این آدم در قبال این مسئله میتونه این باشه که اون خار رو نادیده بگیره و سعی کنه به نحوی راه بره که درد کمتری تحمل کنه. یا اینکه متوجه خار بشه اما بهش دست نزنه. چون از درد بیرون کشیدن خار هراس داره، ترجیح بده وضعیت ممکن رو تغییر نده. رویکرد سوم اما اینه که محل آسیب رو ورانداز کنه و سعی کنه خار رو از پاش دربیاره.

این داستان ما آدمها در مواجهه با رنجه.در دنیای واقعی اکثریت رویکرد اول و دوم رو انتخاب میکنن.
رویکرد اول یعنی پاک کردن صورت مسئله. به مشکلاتت فکر نکن.بخند تا دنیا به روت بخنده.سخت نگیر، میگذره. این میشه که ما یه سری آدم رو میبینیم که دارن از مشکلاتشون فرار میکنن. ادا حال خوبا رو درمیارن در حالیکه شاید خودشون هم نمیدونن چقدر حالشون بده.
رویکرد دوم هم مختص آدمای بدبینه. اینکه دنیا همینه و همیشه هم همین بوده و برای این موضوع کاری نمیشه کرد و باید درد رو پذیرفت و باهاش کنار اومد. این دسته هم باید به نحوی خودشون رو سرگرم کنن تا متوجه دردی که تحمل میکنن نشن.
رویکرد سوم اما راه دشواریه. باید درد بیرون کشیدن خار رو ازپات تحمل کنی که شاید دردش به مراتب از درد تحمل خار تو کل مسیر بیشتر باشه. اما این درد، درد شریفیه. درد معناداریه. درد لذتبخشیه. درد برای تغییر، برای بهبود. این رنج رو تحمل میکنی که بتونی بقیه مسیر رو آزادانه بدویی و از سر شوق فریاد بزنی.
در تجلیل این رنج یونگ میگه رنجت را تحمل نکن، رنجت را درک کن. این فرصتی است برای بیداری. وقتی آگاه شوی رنجت متوقف می شود.