ویرگول
ورودثبت نام
سورا
سورا
سورا
سورا
خواندن ۲ دقیقه·۳ ماه پیش

زیر چتر تاریکی

اتوبوس راه افتاد،ماه آفرید غمگین به کوچه ها و خیابان هایی نگریست که روزی بالذت آن ها را بالا و پایین می کرد.سرش را به پشتی صندلی تکیه داد و چشمانش را بست؛افکار مزاحم حتی لحظه ای او را رها نمی کردند. صدای بردیا او را از خیالاتش جدا کرد_ ماه جان!ماه جان! ماه آفرید سرش را به سمت بردیا چرخاند، لبخندی زد و گفت_ جانم چی شده؟ بردیا_حال کارن بده! ماه آفرید از صندلی بلند شد،بچه ها را روی صندلی گذاشت،از کیفش کیسه ی پلاستیکی ای درآورد، به سراغ کارن رفت، کیسه پلاستیکی را به او داد و گفت_ اگه حالت تهوع داری اینو جلوی دهنت نگه دار.اتوبوس کنار رستوران سرراهی ایستاد،بیشتر مسافران پیاده شدند،ماه آفرید هم کارن را برد تا آبی به دست و صورتش بزند،اما قبلش بچه ها را به بردیا سپرد؛بردیای کوچولو که که پیش از رسیدن به هفت سالگی مرد خانه شده بود!!! بیشتر از 8 ساعت بود که اتوبوس از تهران حرکت کرده بود.اتوبوس وارد ترمینال شهر شد. ماه آفرید،کاساندان و هیراد را در آغوش گرفت و هومان را به آغوش بردیا سپرد.وقتی همه از اتوبوس پیاده شدند و بارها را تحویل گرفتند،او بچه ها را در کالسکه گذاشت و کالسکه را به بردیا سپرد؛سپس سعی کرد چمدان و ساک دستی بزرگ همراهش را حرکت دهد. قدم زنان از پایانه ی اتوبوسرانی دور می شدند که بردیا با آن صدای کودکانه و زیبایش گفت_ ماه جان ما داریم کجا می ریم؟ ماه آفرید_ نمی دونم! بردیا_ ولی من خسته شدم،کارنم همینطور... بعد رو کرد به کارن و گفت_ مگه نه؟ کارن کوچولو آرام گفت_ آره. تازه آفتاب زده بود که حضور زنی جوان با سه نوزاد و دو پسر خردسال توجه مردم را به خود جلب کرد.

اگر مشتاق هستید که بدانید چرا ماه آفرید فرار را به قرار ترجیح داده ما را در تلگرام جستجو کنید:BeautiesofSora

داستان
۹
۰
سورا
سورا
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید