**بردیا_ ماه جان تهران غول نداره که بترسی یکیمون رو بخوره،من و کارن مدتیه تهرانیم و هیچ اتفاق ناگواری برامون نیفتاده؛برای بچه ها هم اتفاقی نمیفته.
ماه آفرید با ناراحتی گفت_ همون موقع که تو گفتی می خوای بری نباید می ذاشتم اما...
بردیا_ ماه جان، هر دومون خوب می دونیم بچه ها از عهده خودشون برمیان. من و کارن هم اونجاییم، نمی ذاریم اتفاقی براشون بیفته.خیالت راحت باشه.
بردیا بعد از اندکی سکوت ادامه داد_ اصلا به نظر من خودت هم بیا تهران اونوقت از نردیک مواظب همه چیز هستی و...
اما ماه آفرید اجازه نداد او صحبتش را تمام کند_ ساکت میشی یا نه؟! من جنازمم تهران نمیاد!!!
***
بالاخره با اصرارهای بردیا،ماه آفرید به تهران رفتن بچه ها رضایت داد و چند ماه بعد؛کاساندان،هیراد،هومان،مطهره،امیرحسین(برادر مطهره) و سحر(دوست و همکلاسی کاساندان و مطهره) عازم تهران شدند،به دنبال اتفاقاتی که در تهران انتظار آن ها را می کشید.
چند روزی قبل از عزیمت بچه ها به تهران علی برای خداحافظی به دیدن آن ها آمد.علی دوست صمیمی هیراد بود.پدرش رییس ایل(عشایر) بود و خدا پس از سال ها علی را به آن ها داده بود و پسرک هرچه تلاش کرده بود پدرش را راضی به رفتن به تهران کند،نتهیراد واسته بود و حالا با دلی فمگین برای خداحافظی آمده بود.
هیراد چند باری در تابستان ها به ایل نزد خانواده ی علی رفته بود و در یکی از تابستان ها با اصرار بی انادزه ی کاساندان و مطهره مواجه شد و این واقعه باعث آشنایی عمیق دخترها و علی شد.دخترها همیشه از روزها و شب هایی که در ایل سر کردند تعریف می کردند.
ناراحتی و گرفتگی به راحتی در چهره ی علی معلوم بود،هیراد به شوخی به او گفت_ بابا نمیریم بمیرین که!! میایم یاسوج،همو می بینیم.
علی محکم او را در آغوش گرفت و گفت_ هیراد مراقب خودت و دخترها باش، اگه به چیزی نیاز داشتی بهم بگو.
هیراد گفت_ یکم محکم بغلم نکردی؟
علی،هیراد را رها کرد و بسته ای را به هیراد داد و گفت_ می دونم چیز زیادی نیست ولی درست نیست دست خالی برید سفر.
هیراد با تعجب گفت_ علییییی دیوونه شدی؟ این کارا چیه؟
علی سرش را پایین انداخت و گفت_ برای دخترها هم هست،گفتم شاید درست نباشه خودم بهشون بدم.
بعد از کمی مکث ادامه داد_ قطعا تو تهران نیازتون میشه، به چشم یه هدیه برای قبولی دانشگاه نگاه کنید.
وقتی کاساندان و مطهره به کنارشان آمدند،علی صحبت خود با هیراد را قطع کرد و رو به دخترها گفت_ خیلی خوشحالم که دارین میرید که به آرزوهاتون برسید.
مطهره_ ولی قیافت شبیه خوشحالا نیست!!
علی لبخند اجباری ای زد و گفت_ مراقب خودتون باشید.
کانال تلگرام رمان: https://t.me/BeautiesofSora