بردیا هرگز نفهمید چه چیزی نظر خواهرش را تغییر داد اما همه چیز مربوط به خوابی بود که ماه آفرید آن شب دید.
ماه آفرید_ پرنیا تو؟ تو برگشتی؟
پرنیا_ ماهی چرا دل بچمو شکوندی؟
ماه آفرید_ من غلط کنم نازکتر از گل به پسرات بگم!
پرنیا_ چرا نمیذاری بردیا بره سراغ دلش؟
ماه آفرید اشکش سراریز شد و از خواب پرید.صورتش خیس اشک بود.اشک هایش را پاک کرد،در جای خود نشست،زانوهایش را در آغوش گرفت و سرش را به دیوار پشت سرش تکیه داد.هنوز چهره پرنیا جلو چشمانش بود،زیر لب گفت_ پرنیا کاش بودی!
***
چند هفته بعد،جواب آزمون افسری آمد و بردیا برای تحصیل راهی تهران شد.ماه آفرید و بچه ها،همه از رفتن بردیا ناراحت بودند.واقعیت این بود،بردیا برای خواهرزاده ها و برادرزاده هایش حکم برادر بزرگ تری را داشت که همیشه تکیه گاه آن ها بود.
چند ساعتی از حرکت اتوبوس گذشته بود و بردیا بعد از حدود 12-13 سال به تهران بازمی گشت.
در اتوبوس،بردیا در فکر خانواده اش بود که آن ها را در یاسوج تنها گذاشت و از این رو عذاب وجدان بدی داشت.
چشمانش را بست و سعی کرد خاطرات قدیمی اش از این شهر را به یادآورد.پیش از همه ذهنش به شرکتی پرکشید که همراه برادرش گاهی به آنجا می رفت.آن موقع ها بردیا خیلی کم سن و سال بود اما بارها همراه سیاوش به شرکت می رفت؛انگار سیاوش می خواست بردیا به حضور در آن شرکت عادت کند تا درآینده سکاندار آن شود.اما سیاوش نمی دانست با مرگ او خانواده اش دیگر تاب زندگی در تهران،شهری که برای آن ها پر بود از خاطره ها را ندارند و همه چیز را به امان خدا رها کرده و می روند.
قسمت های جدید را در کانال تلگرام ما زودتر بخوانید: BeautiesofSora