بچه ها خوب می دانستند که روزهای متفاوت و شاید سختی را در تهران تجربه خواهند کرد اما آن ها کاملا برای شروع یک فصل جدید از زندگیشان آماده بودند؛و در آن میان کاساندان و مطهره علاوه بر آماده بودن هیجان زیادی هم داشتند.
هیراد و کاساندان و مطهره،پزشکی؛امیرحسین،داروسازی؛سحر،علوم آزمایشگاهی و هومان،حقوق قبول شده بودند.
پس از رسیدن به تهران،بچه ها بدون فوت وقت به خوابگاه هایشان که از قبل رزو کرده بودند، رفتند.
شروع سال تحصیلی برای کاساندان فقط یک شروع ساده نبود،بلکه شروع سفر به گذشته ای تاریک و مجهول بود.کاساندان عزمش را جزم کرده بود،هرطور شده پاسخ سوالاتش را بیابد.پدرش چرا آن ها را ترک کرده بود؟ چه کسی مسئول مرگ عمه اش بود؟ در دوران بارداری مادر و عمه اش چه گذشته بود؟ آیا تمام خانواده ی ماه جان از دنیا رفته اند؟ چرا؟ چه بر سر آن ها آمد؟ و سوال هایی که خیلی زود جای خود را به سوالات بزرگ تر و مهم تری دادند.
***
چند هفته ای از شروع دانشگاه ها گذشته بود.یک روز که کاساندان و مطهره در خوابگاه مشغول انجام کارهای روزمره بودند،مطهره رو به دوستش کرد و گفت_ کاساندان یادته یه دفترچه ای از تو وسایلای ماه جان پیدا کردیم و قرار بود بخونیمش،اما هیچوقت وقت نشد؟
کاساندان_ آره.
مطهره_ نظرت چیه بالاخره بریم سراغش؟تا سحر از دانشگاه برگرده وقت داریم.
کاساندان به سراغ کمدش رفت و دفترچه ای که پنهانی از وسایل مادرش برداشته بود و پنهانی همراه خود آورده بود را خارج کرد.وقتی برای اولین بار بالاخره دفترچه را بازکردند متوجه شدند این دفترچه در اصل از دو دفترچه تشکیل شده،پس دفترچه ی اول را باز کردند و شروع به خواندنش کردند.
«امروز قبل از خارج شدن از خانه به اتاق داداش سیاوش رفتم و گفتم_ داداش دارم میرم خونه پرنیا اینا،آخه قرار بود براش خواستگار بیاد برم ببینم پسره تونست دل پرنیا رو ببره یا نه!!
داداش سیاوش سکوت کرد و جوابی نداد اما داداش فرود گفت_ خواستگار؟ الان؟ ولی پرنیا خیلی بچس واقعا می خواد ازدواج کنه؟
گفتم_ والا خودش که نمی خواد، باباش اصرار داره. مثل اینکه پسره،پسر دوست باباشه.
هر چه منتظر ماندم داداش سیاوش در این باره چیزی بگوید، نگفت که نگفت. من همیشه فکر می کردم داداش سیاوش،پرنیا را دوست دارد اما سکوتش حتی دربرابر خواستگار اجباری پرنیا کمی عجیب بود.او سال ها بود که پرنیا را می شناخت، حتی قبل از من. پرنیا در اصل خواهر کوچکتر پرهام،دوست صمیمی داداش سیاوش بود که از دبستان با هم دوست و همکلاسی بودند.
بعد از حدود بیست دقیقه به خانه ی پدر پرنیا رسیدم.پرهام،برادرش در را باز کرد.
پرهام_ سلام ماه آفرید خانوم،خوبی؟
من_ خوبم ممنون.پرنیا خونس؟
پرهام_ آره تو اتاقشه.
قبل از اینکه در اتاق پرنیا را بزنم مادرش آمد.
شهرزادخانوم_ سلام ماه آفرید جون،خوبی؟
من_ سلام خاله،ممنون.اگه اجازه بدین اومدم پرنیا رو ببینم.
شهرزاد خانوم_ باشه عزیزم ولی میشه قبلش یکم باهم حرف بزنیم؟
با تعجب گفتم_ آره چرا که نه؟!
روی یکی از مبل های پذیرایی نشستم و شهرزاد خانوم بعد از چند دقیقه با یک لیوان آب آلبالو بازگشت و روی مبل،کنار من نشست.
شهرزاد خانوم_ چه خبر؟ مامان خوبه؟
من_ مامان هم خوبه سلام می رسونه،گفتید با من کاری دارید!
شهرزاد خانوم_ از قضیه ی خواستگار پرنیا خبر داری؟
من_ والا همینقدر می دونم که قرار بود چن شب پیش بیان خواستگاری.
شهرزاد خانوم_ دو روز پیش اومدن خواستگاری، خانواده ی خوبی بودن، هرچی باشه پدرش و پدر پرنیا سال هاس با هم دوستن، پیمانم پسر خوبیه.تحصیل کرده، پولدار، از نظر چهرم بد نیست ولی بعد از رفتنشون پرنیا وقتی دید با موافقیم چنان قشرقی به پا انداخت که نگو و نپرس. پدرش می گه به خانواده پیمان بگیم ما راضی هستیم، من می گم آخه دختره که راضی نیست نمیشه مجبورش کنیم که.
چند لحظه ای سکوت کرد و ادامه داد_ میگم ماه آفرید جون،تو باهاش حرف بزن.هرچی باشه دوستید،بهش بگو پسره خوبه اینقدر با باباش مخالفت نکنه.
من در حالی که سعی داشتم تعجبم را پنهان کنم،گفتم_ باشه سعی می کنم باهاش حرف بزنم.حالا میشه برم پیشش؟
شهرزاد خانوم_ آره عزیزم.
کانال تلگرام رمان: https://t.me/BeautiesofSora