روزها از پی هم می گذشتند و ماه آفرید کم کم به زندگی در شهر کوچک اما زیبای یاسوج عادت می کرد.او مقداری خرت و پرت از سمساری نزدیک خانه خرید و زندگی جدیدی را در آن دو اتاق گوشه حیاط شروع کرد.
صاحب خانه ی او زن و مرد جوانی بودند؛بهمن و مهین صاحب یک دوقلو به نام های امیرحسین و مطهره بودند.بچه های صاحب خانه تقریبا هم سن دوقلوهای ماه آفرید بودند،دوقلوهای بیچاره که پدرشان حتی به دیدنشان نیامد.
بچه ها هنوز خیلی کوچک بودند و امکان سرکار رفتن برای ماه آفرید جوان وجود نداشت و او هنوز به پس اندازی که از تهران آورده بود روزگار می گذراند؛پس اندازی که نمی دانست تا کی خرج او و بچه ها را می دهد.
***
مهین،زن صاحب خانه،زن خوبی بود؛یکی دو سال از ماه آفرید 22ساله کوچکتر بود؛آن روزها مهین تنها همدم ماه آفرید تنها بود.ماه آفریدی که هیچگاه فکر نمی کرد روزی اینقدر تنها شود. بچه ها روزبه روز بزرگتر می شدند،بردیا و کارن عاشق دویدن و بازی کردن در حیاط بودن؛هیراد و هومان و کاساندان اما ترجیح می دادند در خانه بمانند و هرروز دسته گل تازه ای به آب بدهند. یک روز در دفتر کارن نقاشی می کشیدند،البته نقاشی که نه خط خطی می کردند؛یک روز کتاب های مدرسه ی بردیا را پاره پوره می کردند و خلاصه که هرروز یکی را برای نقره داغ کردن انتخاب می کردند.