مردی که میخندد
شاهکار ویکتور هوگو
بنظر من بهترین راه شناخت تاریخ، خواندن کتاب است. میتوانی سوار بر قطار کتاب شوی و به قلب تاریخ بزنی، در هر ایستگاهی که تمایل داری پیاده شوی و به گشت و گذار بپردازی: اشراف را در عمارتهای اعیانی ببینی و با طرز تفکرشان آشنا شوی، اگر دوست داشتی در کوچه پس کوچه های شهرها سرک بکشی و از بطن زندگی مردم سردرآوری، ستمگران را ببینی که چگونه همنوعان خود را زیر یوغ اسارت میکشند تا کسب درآمد کنند و هزاران واقعه دیگر را میتوانی از نزدیک مشاهده کنی.
من امروز سوار بر قطار کتاب شدم و به قرن 18 در انگلستان سفر کردم. در کنار ساحل دورافتادهایی کودکی را دیدم که در جستجوی هویت گمشده خویش به دل تاریکی شب زد و در عمق شب سرد و یخ زده، نوزاد نابینا شدهایی از برف را پیدا کرد و تا یافتن کورسویی از روشنایی وامید، او را در آغوش کشید وحمل کرد. گروهی دزد را مشاهده کردم که چون خشم روزگار را دیدند به درگاه خداوند طلب مغفرت کردند تا شاید خداوند آنها را از نابودی رهانده و یا مورد عفو قرار دهد. اگرچه که آنها در روزگار قدرت خویش بسیار ظلم کرده و در حق همنوعان خود جفا نموده بودند. این گروه کودکان را دزدیده و بطرز عجیبی ناقص الخلقه نموده و به سیرکها میفروختند. بیشتر مراجعان آنها سیاستمردانی بودند که رقبای خانوادگی خویش را بدین شکل از گردونه هستی خارج میکردند.
جوئین پلین یکی از این کودکان بود. او که فرزند یکی از معروفترین و ثروتنمدترین لردهای انگلیس بود در کودکی توسط این گروه ربوده شده و تحت یک جراحی نادر قرار گرفته بود . این جراحی به او لبخند جاودانهایی عطا کرد که نه تنها نشانه لطافت روزگار نبود بلکه حاصل خشم آن محسوب میشد. دزدان کودک را در ساحل دوری تک و تنها رها کردند تا شاید از خشم خداوند رهایی یابند. کشتی دزدان غرق شد و سند هویت کودک در شیشه ایی به دست امواج خروشان دریا سپرده شد تا سالها بعد روزگار بازی دیگری را رقم بزند.
جویین پلین و دئا، دخترک نابینا، از بیابان تاریک گذشتند و به ارابه سیاری رسید که پیرمردی به همراه سگی در آن سکنا گزیده بود. پیرمرد آن دو را پذیرفت .بدین سان یک اصیلزاده واقعی از چرخه قدرت خلع و سر از ارابه شعبده بازی اورسوس درآورده بود. آنها طی سالها از شهری به شهر دیگر میرفتند، برنامه اجرا میکردند، مردم را میخنداند و گذران زندگی میکردند. که ناگهان روزگار برگه دیگری را رو کرد.
شیشه هویت کودک یاقته شد و یک شبه جویینپلین دلقک، با آن لبخند جاودانه خود، لرد چارلی صاحب قصرها، اموال و مسندهایی شد که برای خودش نیز غیرقابل باور بود. و عجیب آن که کودک اصیلزاده که به کسوت فقیران درآمده بود در جامعه فقرا پذیرفته شد اما زمانی که به اصل خویش برگشت جامعه لردان انگلیس او را طرد کردند. جویینپلین آزادیخواه و عاشق بود: زمانی که به مجلس اعیان دعوت شد پشت به ولینعمتان دوران طفولیت خویش نکرد و همچنان هوادار فقرا بود.
او در تمام عمر کوتاه خود عاشق بود: عاشق دئا دخترک زیبای نابینا. لرد چارلی همانگونه دئا را دوست داشت که جویینپلین دلقک. او با دئا زندگی کرد و با دئا مرد