مردی بنام اُوه و ملاقات در گورستان
چالش کتابخوانی در طاقچه ویژه مرداد ماه
مردی بنام اُوه و ملاقات در گورستان
بر اسا رمان " مردی بنام اُوه "
نویسنده: زرین
گورستان آرام بود، باد زوزه کشان لابلای درختان میپیچید و گیسوهای بلند یک بید مجنون را، که بالای سر قبر اُوه بود، پریشانتر از قبل میکرد. اُوه در کنار سونیا آرام خفته بود، سالها از مرگ او میگذشت. روی قبر هر دو، دسته گل سفید تازهایی دیده میشد. بنظر میرسید روز قبل پروانه و پاتریک با دخترها اینجا بودند. کمی آنطرفتر قبر رونه بود. نمیدانم دعواهای بیپایان بین او و اُوه پایان یافته بود یا هنوز هم ادامه داشت. هرچه باشد هنوز کارخانههای ولو و ساب کار میکرد و مدل جدید ماشین را تولید میکردند. به اُوه سلام کردم و کنار قبرش نشستم. بدون آنکه بخواهم سیلاب حرفهام طوفانی شروع شد و من را با خود برد
- من داستان زندگی تو را خواندم و باز هم خواندم. آنچه بیش ازشخصیت تو، من را تحت تاثیر قرار داد پروانه بود. آخ که چقدر دلم یک پروانه میخواست: یک پروانه رنگی و شاد. میدانی چرا این حرف را میگویم، چون خودم دقیقاً مثل تو هستم سیاه و سفید. برای من هم قوانین، قوانین است که باید تحت هر شرایطی از آنها تبعیت کرد. کار یا نباید انجام شود و یا بطور کامل و دقیق انجام گیرد. بیش از اینکه تابع دل باشم تابع عقلام . از نظر من هرکاری باید به یک درد بخورد و گرنه اصلا ارزش انجام دادن ندارد. هیچ کاری را هیچوقت برای دل خودم انجام ندادم و این جنبه از شخصیت خودم و تو را اصلاً دوست ندارم. فکر میکنم هیچکس چنین خصلت اخلاقی را نپسندد.
- اما با همه اینها من تو را ستایش میکنم که یک انسان به تمام معنا و با شرف بودی: وقتی دیدی تصادف تو با قطار، باعث نابودی زندگی راننده جوان آن میشود، با وجود تمایل زیاد خودت به خودکشی، منصرف شدی تا تو زجر بکشی اما او آسیبی نبیند. دگربار از خواست خودتی گذشتی تا رونه راهی خانه خدمات اجتماعی نشود و آنیتا آسیب نبیند. پناه زنی شدی که حتی هموطن تو نبود و برای او بدون اینکه حتی خودت بدانی نقش پدر مهربانی را ایفا کردی که عاشق نوههایش است. البته از نوجوانی که علیرغم فقر، نیاز مالی شدید و تنهایی خود، میخواست اضافه حقوق پدر را به مسئولاش برگرداند اینها چیز غریبی نبود. من تو را ستایش میکنم چون به عقاید دیگران احترام میگذاشتی و حتی به قول خودت هوای آن بچه مزلف را داشتی و راه آشتی او و پدرش را هموار کردی. تو اینقدر مهربان بودی که حتی در زمان خودکشی با هفت تیر، صدای رادیو را بلند کردی مبادا که گربه بیدار شود و بترسد.
- بخاطر همین اخلاقیاتت بود که سونیای مهربان دل بتو باخت. البته که تو لایق عشق سونیا بودی. هر کس دیگری جای تو بود وقتی سونیا فلج و ویلچر نشین شد کم کم از او فاصله میگرفت. شاید در جند سال اول نه، اما مطمئناً 40 سال بعد همچنان عاشقاش نبود. تو خوشبخت بودی که سونیا را داشتی و سونیا خوشبخت بود که تو را داشت. فقط خدا میدانست بعد مرگ سونیا به تو چه گذشت.