«زمان ممکن است نشان دهد که پیرمرد و دریا بهترین نوشته همه ما است.»
این جمله را ویلیام فاکنر گفت. کسب که خودش هم کم شاهکار خلق نکرده است.
ارنست همینگوی از عجیبترین هایی نویسندهای است که پا به عرصه وجود گذاشته و این را زندگی پرفراز و نشیب او تایید میکند. او در هر دو جنگ جهانی اول و دوم حضور داشته است و تا خط مقدم هم پیش رفته و مجروح هم شده است. در ماهیگیری ، اسکی، مشتزنی، گاوبازی و شکار مهارت تام داشت و تمام و کمال به آنها میپرداخت و در هریک از اینها تا پای جان پیش رفته بود. او در شکار شیر و بوفالو استاد بود و در یکی از شکارهایش، گاو تا چند متری او پیش آمده بود و اگر چند ثانیه دیر شلیک میکرد شاید زنده نمیماند. به گاوبازی علاقه عجیبی داشت.
پیرمرد و دریا را ارنست همینگوی نوشته است. برایش نوبل گرفته است. و احتمالا بهترین کار او باشد. احتمالا و شاید برای شما جالب باشد که نقل شده است چندین و چند بار ارنست همینگوی در طول به رشته تحریر در آوردن پیرمرد و دریا دچار دریا زدگی شده است. و این مسئله زمانی جالب تر می شود که بدانیم مکانی که ارنست همینگوی در آن جا پیرمرد و دریا را می نوشت مایل ها با دریا فاصله داشت.
پیرود و دریا درباره پیرمردی است. تنها. و در برابر دریایی بی رحم و بی انتها. داستان کتاب در سطحی ترین حالت، بسیار ساده و بی هیچ پیچیدگی به نظر می رسد. پیرمردی کوبایی که ماهی می گیرد.
“امید و اطمینانش هرگز وانرفتهبود. اما حالا امید و اطمینانش جان تازهای گرفت، مانند وقتی که نسیم میآید."
ولی اصل کار پیرمرد و دریا در پیدا کردن خطوط تمثیلی کتاب است. نقل شده است که وقتی این تمثیل ها را برای خود ارنست همینگوی گفته اند. وی اظهار داشت که تمام سعی من در طول به رشته تحریر در آوردن پیرمرد و دریا این بود که به معنای واقعی کلمه پیرمردی بسازم که به غایت واقعی به نظر برسد. پسر بچه ای بسازم که به غایت واقعی به نظر برسد. دریایی بسازم که به غایت واقعی به نظر برسد. ماهی ای بسازم که به غایت واقعی به نظر برسد. حالا وقتی این اتفاق افتاده است، میتوان بی نهایت برداشت از آن ها داشت. و همه این ها به خاطر واقعی بودن شخصیت ها است.
"برای آنکه به خودش دل دادهباشد. بیادآورد که در میخانهای در کازابلانکا با آن سیاهپوست بزرگ اهل سینفوئگوس که زورمندترین مرد بندر بود مچ انداخته بود. یک روز و یک شب بود که آرنجهاشان را روی یک خط گچی روی میز گذاشتهبودند و ساعدهاشان راست ایستادهبود و دستها در هم قفل بود… او مسابقه را به نتیجه رساند… از آن پس مدتها او را پهلوان مینامیدند."
کتاب به غایت درباره امید است. پیرمردی که ستد تلاش می کند. و بعضا و در واقع تقریبا همیشه سخت شکست هم می خورد. ولی باز دست از تلاش نمی کشد.
بعد از این که نیزهماهی بزرگ طعمه را میبلعد، سانتیاگو متوجه میشود که قادر به کشتن آنی این ماهی نیست. ماهی او را به دنبال خود میکشاند. در طول آزمون مقاومتی که میان مرد و ماهی برقرار میشود، ارتباطی قوی میان این دو به وجود میآید. پیرمرد بارها ماهی را با عنوان برادر خطاب میکند. ولی بخت با آن ها یار نیست. و نیزه ماهی به سلامت به مقصد نمی رسد.
این متن برای چالش کتابخوانی طاقچه نوشته شدهاست.
لینک کتاب در طاقچه