
من زخم های زیادی از زمان به همراه دارم
وهر زخم را در تبسمی پنهان می کنم
شمع عمرم در حال سوختن ،
در رگ هایم اما، آرزوها زیاد
واقعی ترین احساسم ،
اشک شد
و حقیقی ترین اشکم
لحظه ی بیداری عشق چکید
انگار واژه واژه درونم
آیات شعر شد
بر دفتری از سکوت
"سمیه تحیری"
پ.ن: منتشر شده در کتاب" راس ساعت شعر" از انتشارات آنان