این خاطره بر میگرده به دورهای که کرونا آمده بود. من از تهران بر میگشتم در بازگشت در جاده نراق به کاشان آقای ایل بیگی که راننده بود به من گفت: «ببین روی زمین چی هست». من با دقت و کنجکاوی نگاهی به جاده انداختم و دیدم یک لشکر ملخ روی جاده ریخته است! جالب اینکه همشون سمت چپ جاده بودند.
آقای بیگی گفت: «اینها از هفته پیش تو این جاده هستند. فکر کنم باد اینها را آورده اینجا!» اما سرم را به نشانهی تردید تکان دادم و گفتم: «نه، اینها به نظر میرسد که حمله کرده باشند! خدا را شکر در این منطقه بیابانی مزارعی نیست، وگرنه کشاورزان بیچاره بدبخت میشدند.»
چیزی روی جاده توجهام را جلب کرد. روی زمین رتیلی قرمز و پشمالو به اندازهی کف دستم بر روی آسفالت راه می رفت. موجودی که هرگز در مستندهای حیات وحش هم ندیده بودم! با تعجب و حیرت گفتم: «یا خدا، این دیگه چیه؟»
به یاد آوردم که همیشه شنیده بودم بیابانهای اطراف کاشان مملو از بندپایان عجیب و غریب است. گمان می کنم مقدسی جهانگرد هم در به این موجودات عجیب به عنوان یکی از شگفتیهای اطراف کاشان اشاره کرده باشد. حتی من داستانهای جالبی در مورد نحوه مرگ افراد بخت برگشته ای شنیده بودم که از نیش این موجودات جان سالم به در نبرده بودند
به آقای بیگی گفتم: «شما بدانید که امروز چه تجربهی منحصر به فردی داشتیم! اینجا در دل بیابان، به موزه بندپایان بیابانهای اطراف کاشان سفر کردیم.» او با لبخندی پاسخ داد: «بله، فقط مونده نیش اون رتیل غول پیکر را تجربه کنیم! گاهی اوقات طبیعت به ما درسهایی میدهد که هیچ کتابی نمیتواند آنها را منتقل کند.»