این خاطره بر میگردد به دورهای که کرونا آمده بود. من از تهران بر میگشتم. در جاده نراق به کاشان در حال حرکت بودیم. این اولین بار نبود که من از این جاده بیابانی میگذشتم. جادهای که علارقم بیابانی بودن، تماشایی و زیبا بود و در ادامه به کوهستانهای اردهال و آرامگاه سهراب سپهری شاعر معروف کاشانی میرفت. آقای ایل بیگی که راننده بود به من گفت: «ببین روی زمین چی هست». من با دقت و کنجکاوی نگاهی به جاده انداختم و دیدم یک لشکر ملخ سبز رنگ روی جاده ریخته است! جالب اینکه همشون سمت چپ جاده بودند. مشخص بود که در حمله دسته جمعی رنگ آنها سبز سدری شده بود.
آقای بیگی گفت: «اینها از هفته پیش تو این جاده هستند. فکر کنم باد اینها را آورده اینجا!».
من سرم را به نشانهی تردید تکان دادم و گفتم: «نه، اینها به نظر میرسد که حمله کرده باشند! البته شاید اینکه همه سمت چپ جاده افتادهاند، کار باد باشد. خدا را شکر در این منطقه بیابانی مزارعی نیست، وگرنه کشاورزان بیچاره بدبخت میشدند.»
چیزی روی جاده توجهام را جلب کرد. روی زمین رتیلی قرمز و پشمالو به اندازهی کف دستم بر روی آسفالت راه می رفت. موجودی که هرگز در مستندهای حیات وحش هم ندیده بودم! با تعجب و حیرت گفتم: «یا خدا، این دیگه چیه؟»
به یاد آوردم که همیشه شنیده بودم بیابانهای اطراف کاشان مملو از بندپایان عجیب و غریب است. گمان می کنم مقدسی جهانگرد هم در کتاب «احسن التقاسیم» به این موجودات عجیب به عنوان یکی از شگفتیهای اطراف کاشان اشاره کرده باشد. حتی من داستانهای جالبی در مورد نحوه مرگ افراد بخت برگشته ای شنیده بودم که از نیش این موجودات جان سالم به در نبرده بودند. شاید حتی فتح کاشان توسط ابوموسی اشعری با استفاده از کژدمهای اینجا صورت گرفته باشد.
به آقای بیگی گفتم: «امروز چه تجربهی منحصر به فردی داشتیم! اینجا در دل بیابان، به موزه بندپایان بیابانهای اطراف کاشان سفر کردیم.» او با لبخندی پاسخ داد: «بله، فقط مونده نیش اون رتیل غول پیکر را تجربه کنیم! گاهی اوقات طبیعت به ما درسهایی میدهد که هیچ کتابی نمیتواند آنها را منتقل کند.»
من در جواب گفتم:«تا اینجا من هر چه درباره بندپایان بیابانهای کاشان برای شما تعریف کردم همه از روی مطالعات بود نه تجربیات! حالا اگر شما میخواهید نیش این جانواران را تجربه کنید این رتیل غول پیکر و این میدان!»