
غالباً موضوعات را از یک جانب مشاهده میکنیم ، اگر قصد داشته باشیم چیزی یا کسی را تخریب کنیم بی تعلل دست بر مسلسل نقص ها اشتباهات میبریم و تا جایی که دچار ورم مغزی و کمبود بزاق نشده باشیم به گفتن ادامه میدهیم اگر هم مقصود تعریف کردن باشد ، چاپلوسی و تملق را به حد اعلا رسانده و با لوس گفتن واژگان ترکیبی منزجر کننده از توهمات و گنده بینی آدم ها میسازیم تعادل این مفهوم تامل برانگیز که در چارچوب زبان و لغت محصور شده است معنایی ژرف تر و کاربردی تر دارد
که امروزه در چند علامت و جملات شعار گونه مختصر شده است من به شخصه آخرین باری که تعادل را در زندگی حس کردم حدودا دوازده سال پیش بود آن موقع شش سال داشتم ، با مادرم برای خرید میوه به بازار رفته بودیم آنجا برای اولین بار ترازو کفه ای را دیدم و کل شب از بقیه میپرسیدم که چه طور کار میکند آن روز آخرین دیدار من با مفهوم تعادل بود یک سال بعد ترازو های دیجیتال مد شد و خبری از اونهمه وزنه نبود حال ما در جایی میان تاریخ ایستاده ایم و روز به روز نامتعادل تر رو به جلو حرکت میکنیم
اما بر سر نسل آینده چه میآید!!؟
این را فقط خدا میداند:)