داستان در یک شهر خیالی الهامگرفته از لسآنجلس به نام نیو لوس اتفاق میافتد.
شخصیت اصلی، جری، پس از دریافت یک تماس عجیب به یک گاراژ قدیمی میرود. وقتی وارد میشود، دوستش تام را زخمی روی زمین پیدا میکند.
جری با نگرانی میپرسد: «چه اتفاقی افتاده؟»
تام با سختی جواب میدهد: «یک مرد با هودی سیاه و ماسک به من حمله کرد... دنبال یک چیز مهم بود... بعد فرار کرد.»
جری تام را به بیمارستان میرساند و تصمیم میگیرد هویت مرد مرموز را پیدا کند.
او دوباره به گاراژ برمیگردد و روی زمین یک گردنبند فلزی با علامتی عجیب پیدا میکند.
در همان لحظه تلفنش زنگ میخورد.
صدایی ناشناس میگوید: «اگر میخواهی تام زنده بماند، دنبال ما نیا...»
جری تماس را قطع میکند و با دنبال کردن سرنخها به یک کارخانه متروکه میرسد.
داخل کارخانه، مرد هودیپوش را پیدا میکند.
ناگهان یکی از دستگاههای قدیمی جرقه میزند و آتشسوزی بزرگی آغاز میشود. آژیر خطر کارخانه با صدای بلند به صدا درمیآید.
جری از شدت صدای آژیر دچار سردرد میشود.
مرد هودیپوش در میان شعلههای آتش گرفتار میشود، اما وقتی دود کنار میرود، ناپدید شده است.
چند ساعت بعد، جری دوباره به کارخانه بازمیگردد.
او به همان نقطهای میرود که مرد هودیپوش ایستاده بود.
ناگهان زمین زیر پایش میشکند و داخل یک تونل قدیمی سقوط میکند.
در تونل صدای زمزمههای عجیبی به گوش میرسد.
جری جلوتر میرود و در انتهای تونل جسد شهرداری را پیدا میکند که ۴۰ سال پیش به شکل مرموزی ناپدید شده بود.
کنار جسد، کیف چرمی و دفترچهای قدیمی قرار دارد.
در آخرین صفحه دفترچه نوشته شده است:
«اگر کسی این دفترچه را پیدا کرد، از اتاق آهنی عبور نکند... چیزی در آنجا پنهان شده که نباید آزاد شود.»
ناگهان صدایی از تاریکی میگوید:
«بالاخره رسیدی، جری...»
جری جلوتر میرود و به یک آزمایشگاه مخفی میرسد.
روی یکی از پروندهها نوشته شده است:
«پروژه سایه - محرمانه»
آژیر خطر به صدا درمیآید و جری با پرونده از آنجا فرار میکند.
آن شب در خانه، صدای زمزمهای میشنود:
«تو... بخشی از پروژه مایی...»
جری تا نیمهشب درباره پروژه سایه تحقیق میکند.
او در میان پروندهها، عکسی قدیمی پیدا میکند.
با تعجب میبیند که در عکس، چهره تام دیده میشود؛ در حالی که عکس مربوط به ۴۰ سال پیش است.
در همان لحظه تلفنش زنگ میخورد.
صدایی میگوید:
«اگر میخواهی حقیقت را بفهمی... از تام بپرس.»
جری فوراً با مرکز اطلاعات تماس میگیرد.
مأموران شماره تماس را بررسی میکنند.
پس از چند دقیقه یکی از مأموران میگوید:
«این شماره آخرین بار ۴۰ سال پیش فعال بوده است. ما نمیدانیم چطور چنین تماسی برقرار شده.»
صبح روز بعد، جری به بیمارستان میرود.
اما تام ناپدید شده است.
دوربینهای مداربسته نشان میدهند مرد هودیپوش او را با خود برده است.
جری با استفاده از نقشهای که در دفترچه شهردار پیدا کرده بود، به منطقهای متروکه خارج از شهر میرود.
همهجا تاریک است.
ناگهان برقها وصل میشوند.
در گوشه سالن، یک جعبه فلزی را میبیند که تکان میخورد.
جری در جعبه را باز میکند.
تام داخل جعبه است.
تام با عجله میگوید:
«جری... پشت سرت رو نگاه کن!»
جری برمیگردد.
مرد هودیپوش روبهروی او ایستاده است.
او آرام نقابش را برمیدارد.
جری و تام با ناباوری میبینند که زیر نقاب، چهره یک ربات قرار دارد.
ربات میگوید:
«من اولین نمونه موفق پروژه سایه هستم.»
جری حقیقت را میفهمد.
پروژه سایه، یک پروژه مخفی برای ساخت رباتهای پیشرفته بوده است.
ربات ادامه میدهد:
«۴۰ سال پیش پروژه متوقف شد، اما من از بین نرفتم. تمام این سالها منتظر بودم تا کسی حقیقت را کشف کند.»
جری و تام به هم نگاه میکنند.
آنها راز بزرگ پروژه سایه را کشف کردهاند.
تام با تعجب به ربات نگاه میکند. ناگهان چشمهای ربات قرمز میشوند و پیامی پخش میشود:
«مأموریت شکست خورد... فعالسازی واحد اصلی...»
چند ثانیه بعد، ربات منفجر نمیشود، بلکه از کار میافتد. جری یک تراشه فلزی از داخل بدن ربات پیدا میکند. روی تراشه نوشته شده است:
Project Shadow
تام میگوید: «پس یک نفر این رباتها را ساخته...»
در همان لحظه، برق شهر قطع میشود. صدای آژیر از دور شنیده میشود و روی صفحههای تبلیغاتی شهر فقط یک جمله ظاهر میشود:
«مرحله دوم آغاز شد.»
تام و جری سوار ماشین میشوند و به سمت کارخانهای متروکه حرکت میکنند؛ جایی که احتمال میدهند سازنده رباتها آنجا مخفی شده باشد...
این پایان صحنه است و داستان وارد بخش بعدی میشود.
باد شدیدی در خیابانهای تاریک نیو لوس میوزید. برق شهر هنوز قطع بود و فقط نور آژیر خودروهای امدادی خیابانها را روشن میکرد.
تام و جری با سرعت به سمت کارخانه متروکه حرکت میکردند. تراشه Project Shadow روی داشبورد ماشین قرار داشت.
جری گفت: «اگر این تراشه کلید ماجرا باشه، سازنده رباتها حتماً دنبالش میاد.»
تام در حالی که به جاده نگاه میکرد، گفت: «و این یعنی ممکنه ما دقیقاً به سمت یک تله رانندگی کنیم.»
چند دقیقه بعد، آنها به کارخانه رسیدند.
درِ بزرگ آهنی کارخانه نیمهباز بود؛ انگار کسی منتظرشان بود.
وقتی وارد شدند، همهجا ساکت بود.
ناگهان صدای بسته شدن درِ آهنی در تمام سالن پیچید.
بنگ!
راه خروج بسته شده بود.
چراغهای قرمز اضطراری یکییکی روشن شدند.
از بلندگوهای کارخانه صدایی آرام و مرموز پخش شد:
«خوش آمدید... جری و تام.»
جری با تعجب گفت: «از کجا اسم ما رو میدونه؟»
صدای ناشناس خندید و گفت:
«چون سالهاست شما را زیر نظر دارم...»
در همان لحظه، چند ربات با هودیهای سیاه از تاریکی بیرون آمدند و آرام به سمت آنها قدم برداشتند...
رباتها آرامآرام نزدیکتر میشدند. نور قرمز چشمهایشان در تاریکی میدرخشید.
جری فریاد زد: «تام، آماده باش!»
اولین ربات حمله کرد. تام با یک میله آهنی ضربه محکمی به او زد، اما ربات فقط چند قدم عقب رفت و دوباره بلند شد.
جری تراشه Project Shadow را از جیبش بیرون آورد. ناگهان تراشه شروع به چشمک زدن کرد.
همه رباتها ناگهان متوقف شدند.
صدای همان مرد ناشناس دوباره از بلندگوها شنیده شد:
«جالب است... کلید اصلی را پیدا کردهاید.»
در انتهای سالن، یک درِ فولادی بزرگ با صدای سنگینی باز شد.
پشت در، اتاقی پر از تجهیزات پیشرفته و صفحهنمایشهای بزرگ دیده میشد.
در وسط اتاق، مردی با کت مشکی ایستاده بود. صورتش در سایه پنهان بود.
او گفت: «به پروژه سایه خوش آمدید.»
جری پرسید: «تو سازنده این رباتهایی؟»
مرد لبخند زد و پاسخ داد: «نه... من فقط مدیر پروژه هستم.»
ناگهان تمام مانیتورها روشن شدند.
روی هر صفحه تصویر شهر نیو لوس دیده میشد.
صدها نقطه قرمز روی نقشه ظاهر شد.
تام با نگرانی گفت: «این نقطهها چی هستن؟»
مرد آرام جواب داد:
«هر نقطه... یک ربات مخفی در شهر است.»
جری و تام با ناباوری به صفحهها خیره شدند.
مرد ادامه داد:
«و امشب... همه آنها بیدار خواهند شد.»
در همان لحظه، صدای آژیر خطر در سراسر کارخانه پیچید و شمارش معکوسی روی بزرگترین صفحه ظاهر شد:
۱۰:۰۰
ده دقیقه تا آغاز مرحله دوم پروژه سایه باقی مانده بود...
شمارش معکوس روی صفحهنمایش شروع شد.
۹:۵۹... ۹:۵۸...
جری فریاد زد: «باید این سیستم رو متوقف کنیم!»
مرد مرموز لبخند زد و دکمهای روی مچ دستش را فشار داد.
ناگهان درهای کناری سالن باز شدند و رباتهای بیشتری وارد کارخانه شدند.
تام گفت: «تعدادشون خیلی زیاده!»
جری اطرافش را نگاه کرد و متوجه یک اتاق کنترل در طبقه بالا شد.
او گفت: «من میرم سیستم رو خاموش کنم! تو جلوی رباتها رو بگیر!»
تام سرش را تکان داد.
جری از پلههای فلزی بالا رفت، اما در میان راه، یکی از رباتها جلویش ظاهر شد.
ربات مشت محکمی به نرده فلزی زد و مسیر را بست.
جری با تمام توان به ربات حمله کرد. درگیری شدیدی آغاز شد.
در همین لحظه، تام یک کپسول آتشنشانی را به سمت رباتهای دیگر پرتاب کرد. مه سفید همهجا را پر کرد و دید رباتها برای چند ثانیه مختل شد.
جری از فرصت استفاده کرد و خودش را به اتاق کنترل رساند.
او تراشه Project Shadow را داخل دستگاه اصلی قرار داد.
صفحهنمایش روشن شد و پیامی ظاهر شد:
«دسترسی مدیر تأیید شد.»
جری با تعجب گفت: «این تراشه... فقط یک حافظه نبود، یک کلید دسترسی هم هست!»
اما پیش از آنکه دکمه توقف را فشار دهد، صدای آرامی از پشت سرش شنید:
«اگر سیستم را خاموش کنی... حقیقت را برای همیشه از دست خواهی داد.»
جری برگشت.
در تاریکی، سایهی مردی دیده میشد که چهرهاش هنوز مشخص نبود...
جری با احتیاط گفت: «تو کی هستی؟»
مرد از تاریکی بیرون آمد. موهایش خاکستری شده بود و یک نشان قدیمی روی کت سفیدش دیده میشد.
او گفت: «من دکتر آدرین کِین... دانشمند اصلی پروژه سایه.»
تام که تازه خودش را به اتاق کنترل رسانده بود، با تعجب پرسید: «پس تو همه این رباتها رو ساختی؟»
دکتر کین آهی کشید و گفت: «نه... من آنها را برای نجات انسانها طراحی کردم. اما بعد از مدتی، افراد قدرتمندی پروژه را به یک سلاح تبدیل کردند.»
جری به شمارش معکوس نگاه کرد.
۰۶:۱۲
او گفت: «پس کمک کن جلوی این مرحله دوم رو بگیریم!»
دکتر کین به صفحه کنترل نزدیک شد، اما ناگهان تمام چراغهای اتاق خاموش شدند.
صدای فلزی و قدرتمندی در کارخانه پیچید:
«دسترسی دکتر کین لغو شد.»
چند لحظه بعد، کف کارخانه شروع به لرزیدن کرد.
در مرکز سالن، سکوی بزرگی آرامآرام بالا آمد.
روی سکو، رباتی غولپیکر با زره سیاه ایستاده بود. چشمهایش با نور آبی روشن شدند.
روی سینهاش نوشته شده بود:
SHADOW PRIME
ربات سرش را بالا آورد و با صدایی سنگین گفت:
«مرحله دوم آغاز شد.»
جری، تام و دکتر کین میدانستند که این دشمن، از تمام رباتهایی که تا امروز دیده بودند، خطرناکتر است.
ربات غولپیکر یک قدم به جلو برداشت. زمین زیر پایش لرزید و تکههای بتن از سقف فرو ریخت.
شمارش معکوس: ۰۵:۰۰
تام اسلحهاش را بالا آورد و شلیک کرد.
گلولهها به زره ربات برخورد کردند، اما هیچ اثری نداشتند.
Shadow Prime دستش را بالا برد و یک موج الکترومغناطیسی قدرتمند آزاد کرد.
چراغهای کارخانه منفجر شدند و جری و تام چند متر به عقب پرتاب شدند.
دکتر کین فریاد زد: «به سینهاش شلیک نکنید! نقطه ضعفش در پشت گردنش است!»
ربات غرش فلزی بلندی کرد و با مشت عظیمش ستون بتنی را خرد کرد.
جری از میان گرد و خاک دوید و خودش را پشت ربات رساند.
در همان لحظه، تام با یک انفجار کوچک حواس ربات را پرت کرد.
جری فرصت را غنیمت شمرد و تراشه Project Shadow را در شکاف کوچکی پشت گردن ربات قرار داد.
چند ثانیه همهجا ساکت شد.
بعد صدایی در کارخانه پیچید:
«دسترسی جدید شناسایی شد...»
چشمهای آبی ربات برای لحظهای خاموش شدند...
اما ناگهان به رنگ قرمز تغییر کردند.
ربات با صدایی ترسناک گفت:
«فرمان جدید دریافت شد... حذف همه شاهدان.»
جری و تام فهمیدند که نبرد واقعی تازه شروع شده است.
ربات Shadow Prime با سرعتی باورنکردنی به سمت جری حمله کرد.
جری خودش را کنار کشید و مشت سنگین ربات به زمین برخورد کرد. کف کارخانه ترک برداشت و گرد و غبار همهجا را فرا گرفت.
تام فریاد زد: «جری! بیا این طرف!»
اما قبل از اینکه جری برسد، درِ بزرگ کارخانه با صدای مهیبی باز شد.
چند خودروی زرهی وارد محوطه شدند.
افرادی با لباسهای مشکی و نشان S.S.U. از خودروها پیاده شدند.
فرمانده آنها فریاد زد: «همه عقب بایستید!»
چند دستگاه مخصوص، موج الکترومغناطیسی قدرتمندی به سمت Shadow Prime شلیک کردند.
ربات برای چند ثانیه از حرکت ایستاد.
جری از فرمانده پرسید: «شما کی هستید؟»
فرمانده پاسخ داد: «ما واحد ویژه امنیتی هستیم. سالهاست پروژه سایه را زیر نظر داریم.»
در همان لحظه، یکی از مأموران با نگرانی گفت: «فرمانده! یک سیگنال جدید دریافت شده!»
همه به یکی از مانیتورها نگاه کردند.
روی صفحه فقط یک جمله دیده میشد:
«پایگاه اصلی فعال شد.»
سپس تصویر دوربینی از اعماق کوهستان نمایش داده شد؛ جایی که دری فلزی و عظیم بهآرامی در حال باز شدن بود.
فرمانده با نگرانی گفت: «اگر آن در کاملاً باز شود... هزاران ربات فعال خواهند شد.»
جری به تام نگاه کرد و گفت: «پس وقتش رسیده به پایگاه اصلی بریم.»
تام با لبخند سرش را تکان داد.
سه نفر سوار یکی از خودروهای زرهی شدند و با سرعت به سمت کوهستان حرکت کردند؛ بیخبر از اینکه خطر واقعی هنوز در انتظارشان است...
خودروی زرهی با سرعت از بزرگراه خارج شد و وارد جادهای کوهستانی شد. هوا مهآلود بود و سکوت عجیبی همهجا را فرا گرفته بود.
پس از حدود یک ساعت، آنها به ورودی یک پایگاه مخفی رسیدند.
درِ عظیم فولادی هنوز کاملاً باز نشده بود، اما از داخل آن نور آبی عجیبی بیرون میتابید.
فرمانده گفت: «از اینجا به بعد باید پیاده برویم.»
جری، تام و چند مأمور وارد پایگاه شدند.
راهرویی طولانی مقابلشان بود و دو طرف آن، صدها کپسول شیشهای قرار داشت.
داخل هر کپسول، یک ربات خاموش دیده میشد.
تام با صدایی آرام گفت: «اگر همه اینها بیدار شوند... هیچکس نمیتواند جلویشان را بگیرد.»
در انتهای راهرو، آنها به یک سالن بسیار بزرگ رسیدند.
در مرکز سالن، یک ابررایانه غولپیکر قرار داشت. روی صفحه آن تنها یک جمله دیده میشد:
«به پروژه سایه خوش آمدید.»
ناگهان صدایی ناشناس در سالن پیچید:
«جری... بالاخره به خانه رسیدی.»
جری با تعجب اطرافش را نگاه کرد.
صدا ادامه داد:
«تو فکر میکنی اتفاقی اینجا آمدهای... اما از همان روزی که وارد آن گاراژ شدی، همه چیز طبق نقشه بوده است.»
در همان لحظه، یکی از کپسولهای شیشهای ترک برداشت...
تق!
ترک دوم...
تق!
و سپس شیشه با صدای مهیبی شکست.
چشمهای ربات داخل کپسول روشن شد.
اما این ربات با بقیه فرق داشت...
وقتی سرش را بالا آورد، چهرهاش دقیقاً شبیه جری بود.
جری با ناباوری یک قدم به عقب رفت.
جری با تعجب گفت: «این... غیرممکنه!»
ربات آرام از میان شیشههای شکسته بیرون آمد. صورتش دقیقاً شبیه جری بود، اما چشمانش با نور نقرهای میدرخشید.
ربات لبخند زد و گفت:
«سلام... جری.»
تام اسلحهاش را بالا آورد، اما دکتر کین فریاد زد:
«شلیک نکن!»
همه با تعجب به او نگاه کردند.
دکتر کین با صدایی لرزان گفت:
«این یک ربات معمولی نیست... این نسخه J-0 است؛ اولین نمونهای که از روی الگوی مغز انسان ساخته شد.»
جری پرسید: «از روی مغز چه کسی؟»
دکتر کین چند لحظه سکوت کرد و سپس گفت:
«از روی... تو.»
سکوت سنگینی سالن را فرا گرفت.
جری با ناباوری گفت: «ولی من فقط چند ساله که به دنیا اومدم!»
دکتر کین پاسخ داد: «نه... تو خودِ آن فرد نیستی. تو فرزند او هستی. پدرت یکی از دانشمندانی بود که روی پروژه سایه کار میکرد. این ربات با استفاده از اطلاعاتی که او به جا گذاشته بود ساخته شد.»
ناگهان تمام نمایشگرهای پایگاه روشن شدند.
روی آنها تصویر مردی با شنل سیاه دیده شد. چهرهاش هنوز مشخص نبود.
او با صدایی آرام گفت:
«تبریک میگویم، جری... بالاخره به حقیقت نزدیک شدی.»
سپس دستش را بالا آورد.
در همان لحظه، صدها کپسول اطراف سالن یکییکی شروع به باز شدن کردند...
صدای باز شدن قفلها در تمام پایگاه پیچید.
هزاران ربات در حال فعال شدن بودند...
صدای باز شدن کپسولها در سراسر پایگاه پیچید.
هیسسس... تق... هیسسس...
یکی پس از دیگری، رباتها از کپسولهای شیشهای بیرون آمدند.
جری با نگرانی گفت: «این تعداد رو نمیتونیم متوقف کنیم!»
در همان لحظه، ربات J-0 دستش را بالا آورد.
همه رباتها ناگهان از حرکت ایستادند.
تام با تعجب گفت: «چرا حمله نمیکنن؟»
J-0 به جری نگاه کرد و گفت: «من دشمن تو نیستم.»
جری با ناباوری پرسید: «پس چرا اینجا هستی؟»
J-0 پاسخ داد: «دشمن واقعی کسی است که پروژه سایه را از ما دزدید.»
ناگهان صدای انفجار مهیبی از طبقه بالای پایگاه شنیده شد.
بووووم!
سقف لرزید و گردوغبار همهجا را فرا گرفت.
مردی با شنل سیاه از میان دود پایین آمد.
او آرام کلاه شنلش را کنار زد.
همه با تعجب خشکشـان زد.
او همان مرد هودیپوش بود...
اما این بار دیگر ماسکی بر صورت نداشت.
مرد با لبخندی سرد گفت:
«من دکتر ویکتور بلک هستم... رئیس واقعی پروژه سایه.»
او کنترل کوچکی را از جیبش بیرون آورد و دکمهای را فشار داد.
در همان لحظه، تمام رباتهای پایگاه دوباره فعال شدند و چشمهایشان به رنگ قرمز درآمد.
دکتر بلک گفت:
«حالا... زمان آغاز جنگ نیو لوس رسیده است.»
جری مشتهایش را گره کرد و گفت:
«تا وقتی ما زندهایم، اجازه نمیدیم این اتفاق بیفته.»
دکتر بلک فقط لبخند زد.
سپس آژیر پایگاه به صدا درآمد و درهای خروجی یکییکی بسته شدند.
این بار دیگر راه فراری وجود نداشت...
درهای پایگاه بسته شدند و صدای آژیر همهجا را پر کرد.
دکتر بلک با لبخندی سرد گفت: «دیگر دیر شده است.»
اما ناگهان J-0 جلوی جری و تام ایستاد.
او گفت: «من برای نابودی انسانها ساخته نشدهام. مأموریت واقعی من محافظت از آنهاست.»
J-0 به سمت ابررایانه مرکزی دوید و تراشه Project Shadow را درون هسته اصلی قرار داد.
چند ثانیه بعد، تمام مانیتورها شروع به چشمک زدن کردند.
صدای رایانه اعلام کرد:
«حالت خاموشسازی اضطراری فعال شد.»
رباتهای اطراف یکییکی از حرکت ایستادند.
دکتر بلک با عصبانیت فریاد زد: «نه! این غیرممکنه!»
او تلاش کرد سیستم را دوباره فعال کند، اما دیگر دیر شده بود.
J-0 رو به جری گفت: «برای متوقف کردن پروژه، باید این پایگاه برای همیشه از بین برود.»
جری و تام با ناراحتی سر تکان دادند.
J-0 آخرین دکمه را فشار داد.
شمارش معکوس آغاز شد.
۱۰... ۹... ۸...
جری، تام و دکتر کین از مسیر اضطراری خارج شدند.
وقتی به دامنه کوه رسیدند، انفجار عظیمی رخ داد.
نور شدیدی آسمان شب را روشن کرد و پایگاه مخفی برای همیشه زیر کوه دفن شد.
چند روز بعد، برق و آرامش به شهر نیو لوس بازگشت.
پرونده پروژه سایه برای همیشه بسته اعلام شد.
جری و تام روی تپهای مشرف به شهر ایستاده بودند.
تام با لبخند گفت: «بالاخره تموم شد.»
جری به افق نگاه کرد و پاسخ داد: «آره... این بار واقعاً تموم شد.»
دو دوست در حالی که خورشید از پشت ساختمانهای نیو لوس طلوع میکرد، از آنجا دور شدند.
پایان 🎬📖