ویرگول
ورودثبت نام
محمدرضا
محمدرضا
محمدرضا
محمدرضا
خواندن ۱ دقیقه·۶ سال پیش

انسان آیینه ی درون خویش است!

قلمی پربار ندارم

ادعایی نیز!

گویند که آواز دهل از دور خوش تر است!

و پرنده ، پروازکنان ، پرنده است!

موافق جریان رود شنا کردن ، یعنی گم شدن!

و اما دلتنگی

دلتنگی یعنی آغوشی باز برای رهایی

اما نه برای تو!

زمانه تغییر را کرده است!

ایتجا چو قصد سخن نمایی ، قطع نمودن آن را همگان داوطلبند!

و در خیال فربه شان ، دیگران رهگذرانی غریبه اند!

امروز ، مردمان بی روح، از دیدن یک شاعر ، چهره ای سرخ! و نه حتی از آن هم عادی تر شده!

دیگر دوران فرمانروایی ناکسان آغاز شده!

تا با نو آن ، بر عادت خویش فخر فروشند!

زمانه تغییر را کرده است!

عجب زمانه ای شده!

درویش را دیوانه می پندارند!

اما نه در پای آن

و نه در پایان

این آغازیست بر گوشه ی خستگی ها از افکار محسوسم!

زمانه آبستن فردایی دیگر است!

اما چگونه می توان گفت؟ از چه و که می توان گفت! در خستگی فریادی که در نهان می گویی آری! اما بی حاصل!

و باز صبر و صبر و صبر و صبر

گفتی به چاله های سیاه چشمانم خیره می شوی و مبهوت از لمس حضور ، به ناچار می روی!

تو می روی!

تو هرگز پی به معناهای سکوتم نبردی!

و اکنون که فریاد بر می آورم

نمی شنوی!

آسوده باش آی آسوده!

ما در همین نزدیکی منتظر ندای تو هستیم!

تا بی نهایت اعداد!

در بُعد بی منتهای یک لحظه!!

در دو راهی میان ابد و بی نهایت!


امام زمانصاحب الزمان
۱
۲
محمدرضا
محمدرضا
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید