نامه‌ی دوم

.
«و گر -صد- نامه بنویسم، حکایت بیش از آن آید»

|سعدی|
.
دلکوی جانم؛
سلام.
مدت زیادی‌ست که دهان‌بسته، دست‌بسته، گوشه‌ای نشسته و تلاش مذبوحانه‌‌ی حروفی را نظاره میکنم که مایلند بسم‌الشما واژه شوند، اما انگار تاب آرام گرفتن روی کاغذهای بی‌اعتبار من را ندارند.
مشکل چیست؟ مشکل چیست که در بزنگاه‌ها قلمم بند می‌آید؟ نمیدانم. دهانم خالی می‌شود و ذهنم پُر و سکوت میکنم؛ گاهی غافل از آنکه با این سکوت بذر چه حسرت‌هایی را در زبانم، گوشم، چشمم و قلبم می‌کارم.
نه اینکه نخواسته‌باشم برای شما بنویسم... نمیتوانستم. گویی که نوشتن مرقومه، قاتلِ امیدِ دیدنتان باشد، از آن میگریختم.
گریختن که... چه بگویم؟
راستش هربار، به محض آنکه مغزم روی‌ش را به سمت دست‌ها برمیگرداند تا به نوشتن کلمه‌ای فرمانشان دهد، دلِ فرصت‌جوی بی‌چاره‌ام از غفلتش سواستفاده میکرد، بی‌اجازه تنگ‌تر میشد و این، تازه اول ماجرا بود!
دلتنگی روح‌آزار است دلکو جان... روح‌آزار و عجیب.
اول قلب را نشانه میگیرد و بی‌آنکه لبریزش کند، از گلوگاه بالا میرود، بغض‌آلودش میکند، به دهان میرسد، آه میشود، از چشم‌ها گذر میکند، خیسشان میکند، و آن زمان که به مسیرش در مغز خاتمه میدهد، آنچنان او را که سردرگم شده و کاری به‌جز تماشای این بَلبَشو از دستش برنمی‌آید در خود مستغرق میسازد، که میپنداری هرگز وجود نداشته‌است...
به چه میماند؟
به آن لحظه‌ای که صادق هدایت در نامه‌ای خطاب به حسن شهیدنورایی نوشت:«عجالتاً وضعیت بسیار درهم و برهم است و بطور صریح نمی‌شود گفت که از این میان چه بیرون خواهد آمد».
به چه می‌ماند؟
به آن حسِ مغمومی که ترک‌زبان‌ها با اصطلاح "گیزلین‌درد" توصیفش می‌کنند: آن درد نهانی که نمیتوان پیش هیچ دوست و طبیبی بازگو کرد.
بی‌قراری‌ام را ببخش. من عادت ندارم کسی را اینطور دوست داشته‌باشم... دوری از شما صبوری بیشتری میطلبد... میدانم. اما چه می‌شود کرد؟ چه میشود کرد آن هم وقتی «دل موضع صبر بود و بردی»؟
کاش برای رهایی از این وضعیت، راهی میشناختم... کاش پیشوایی برای پیمودنش داشتم... کاش شما را داشتم دلکو جان. انگار جایی از زندگی‌م، کمت دارد و کاش میدانستی که برای ادامه دادن، چقدر محتاج یک نشانه‌ام از تو.
برایت سلامتی آرزو میکنم و خوشی؛ آنچنان که دنیا، تاب ربودنش را نداشته‌باشد. و میبوسمت؛ آنچنان که حست میکنم.