ویرگول
ورودثبت نام
رها حلم‌زاده
رها حلم‌زاده
رها حلم‌زاده
رها حلم‌زاده
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

نامه‌ی اول

دلکوی عزیزم؛
سلام.
مدتی پیش در پی اتفاقی، تمام نوشته‌هایی را که گمان میکردم روزی مجالی می‌یابم تا به دست صاحبانشان برسانم، از دست دادم... هنوز شبِ غم‌آلودِ به سرانجام نرسیدنشان سحر نشده‌بود که قصد کردم نوشته‌هایم را خطاب به شما و اینجا ثبت کنم، که سرنوشت این کلمات، نشوند بسان آنها که در لابه‌لای کاغذهایم یتیم مانده‌اند؛ که معتقدم فرصت ما کمتر از آن است که حرفی را، حسی را، فرو بخوریم.
راستی عجیب نیست؟ اینکه کنار دیگری‌ای کاشته شوی، یا بهتر بگویم؛ خودت را بکاری، ریشه بدوانی، رشد کنی، گاه روی دیگری سایه بیندازی و گاه زیر سایه‌ی او خستگی در کنی، میوه بدهی، گذر روزها و آدم‌ها را ببینی، کنده شوی، بروی به دورترین نقطه‌ای که میشود تصور کرد، بروی تا در جهانی دیگر زیست کنی، اما هنوز عطر آن دیگری را از فرسنگ‌ها فاصله تشخیص دهی و گرمای نفسش را حس کنی؟
لکن هربار که از فاصله‌ای که بینمان افتاده آزرده میشوم، می‌اندیشم که زندگی هرگز آنطور که ما تصور میکنیم و انتظارش را داریم پیش نمیرود و ما، مدام توسط قطار بدون توقفی که گویی هر طرفش را به غم و شادیِ ما گره زده‌اند، شگفت‌زده میشویم.
قطار زندگی حرکت میکند، بی‌آنکه برایش مهم باشد که واگن محبوب ما کدام واگن است و بی‌آنکه حتی خودمان این را بدانیم!
ما اما، انگار همان بچه‌های کوچکی بودیم که پیش از حرکت قطار، میان ریل‌ها خاک‌بازی میکنند و به قطار مخروبه‌ی کناری سنگ میزنند و با هر صدای سوتی که میشنوند، دست‌های هم را محکم میگیرند و فرار میکنند و میخندند، که دنیا برای آنها همان فاصله‌ی بین دو میله‌ی فلزی ست.
نمیدانم قطار ما کِی و کجا شروع به حرکت کرد و نمیدانم عبور کدام واگن دست‌هایمان را از هم جدا کرد، اما میدانم که برای من، همین که هنوز دستانم گرمای دستانت را میان هزاران مسافر غریبه‌ی این قطار میشناسند، کافی‌ست.
نه اینکه حسرت نبودنم بر دلم نمانده‌باشد... نه اینکه حسرت نبودنت بر دلم نمانده‌باشد... مانده‌است.
اما پذیرفته‌ام که همه‌ی ما روزی در زندگی هم متولد میشویم، روزی زبان باز میکنیم، یاد میگیریم که قدم برداریم، روزی اوج میگیریم و میدرخشیم و روزی افول میکنیم و احتمالاً، روزی هم میمیریم.
خواستم بدانی که مهم نیست اگر دنیاها و سبک‌های متفاوتمان، زبان مشترکمان را از ما گرفته‌است، که ما هنوز فهم مشترکمان را داریم.
که مهم نیست اگر به نامبارکیِ دنیا مجبوریم، بودن تو، -و نه فقط داشتنت- هنوز هم یکی از مبارک‌ترین‌هاست.
که در من هنوز، جایی از قلبم، به نام تو میتپد.
نمی‌دانم عاقبتِ کارمان به کجا می‌رسد... اما بدان که همیشه دوستت خواهم داشت.

۰
۰
رها حلم‌زاده
رها حلم‌زاده
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید